Październik 2022 – wystawy w Nowohuckim Centrum Kultury

Malarstwo, grafika, rzeźba, reliefy, fotografia. Osiem wystaw i jeden wernisaż. W październiku i na początku kolejnego miesiąca w galeriach Nowohuckiego Centrum Kultury i w plenerze, zobaczyć będzie można sztukę w różnych jej odmianach.

Monika i Jarek Malkowscy zapraszają w świat rozkwitającej przyrody – ich fotografie są dowodem na rozmaitość i wielobarwność storczyków, których w Polsce rośnie ponad 50 odmian – Dzikie storczyki Polski. Kolejne dwie fotograficzne wystawy związane są z NCK. Dźwiękiem kadrowane, autorstwa Maćka Drewniaka, to zapis koncertów, które miały miejsce na scenie Nowohuckiego Centrum Kultury w czasie ostatnich pięciu lat. Wśród sfotografowanych artystów znaleźli się m.in.: Katarzyna Nosowska, Julia Pietrucha, Kaśka Sochacka, Aga Zaryan, Kortez, Król, Ørganek i Krzysztof Zalewski.

Z kolei Piotr Sieprawski swoimi kadrami, w sposób nieoczywisty i często zaskakujący, oprowadza widzów po budynku Centrum i jego otoczeniu, zwracając uwagę na wizualny potencjał tkwiący w architektonicznym detalu, wobec którego przechodzimy często obojętnie – Focus on NCK. Kolejne dwie wystawy fotografii, autorstwa Henryka Tomasza Kaisera, to: nostalgiczno-refleksyjna podróż w pozostałości świata, który odszedł – Nowy Cmentarz Żydowski w Krakowie oraz 10 -osobista interpretacja dziesięciu przykazań, która prowokuje do polemiki z autorem. Strefa 79 Dobiesława Gały to wystawa obiektów rzeźbiarskich i malarstwa – swoiste hybrydy rysunku, grafiki i rzeźby albo malarstwa i rzeźby. Ich autor koncentruje się na próbach zilustrowania ulotności naszej pamięci oraz poszukiwaniu metafizycznej przestrzeni.

Przez trzy tygodnie października obejrzeć można będzie również wybór dzieł malarskich i graficznych znajdujących się w zbiorach NCK. Zobaczymy prace takich artystów jak: Gabi Buzek, Hanna Rozpara, Paweł Słota, Tamara Berdowska, Ryszard Otręba, Monika Pałka.  Nieustannie zapraszamy też do Galerii Zdzisława Beksińskiego – wypełnionej obrazami zkolekcji Anny i Piotra Dmochowskich.

MONIKA i JAREK MALKOWSCY „Dzikie storczyki Polski” – wystawa fotografii
1 września – 30 października, FOTO-GALERIA
wstęp wolny

MACIEK DREWNIAK „Dźwiękiem kadrowane” – wystawa fotografii
1 września – 31 października, Rynek NCK
wstęp wolny

PIOTR SIEPRAWSKI „Focus on NCK” – wystawa fotografii
1 września – 31 października, skwer przed NCK
wstęp wolny

HENRYK TOMASZ KAISER „Nowy Cmentarz Żydowski w Krakowie”
8 września – 6 listopada, Złota Galeria CENTRUM
wstęp wolny

HENRYK TOMASZ KAISER „10”
8 września – 6 listopada, Czarna Galeria CENTRUM
wstęp wolny

DOBIESŁAW GAŁA „Strefa 79” – obiekty rzeźbiarskie i reliefy
26 września – 6 listopada, Biała Galeria CENTRUM
wernisaż – 12 października (środa), g. 18.00
wstęp wolny

ZBIORY GALERII CENTRUM – malarstwo, grafika
6-31 października, Szara Galeria CENTRUM
wstęp wolny

GALERIA ZDZISŁAWA BEKSIŃSKIEGO
Kolekcja Anny i Piotra Dmochowskich
stała wystawa malarstwa
bilety: 20/15 zł

Opisy wystaw:

MONIKA i JAREK MALKOWSCY „Dzikie storczyki Polski” – wystawa fotografii
Świat dzikich storczyków zafascynował i na dobre wciągnął nas wiele lat temu. Przez ten czas udało nam się zobaczyć prawie wszystkie gatunki występujące na terenie naszego kraju, a jest ich ponad pięćdziesiąt. Przemierzając łąki, torfowiska, murawy kserotermiczne, a także lasy bukowe, oraz bory świerkowe, czyli wszystkie środowiska występowania storczyków, wciąż odnajdujemy kolejne gatunki, oraz nowe, nieznane nam dotychczas ich stanowiska. Możliwość obcowania z dziką przyrodą jest dla nas wielkim przywilejem i odskocznią od szarości dnia codziennego. Nasze zauroczenie tymi roślinami bierze się nie tylko z ich oryginalnego wyglądu, ale także z ciekawej biologii. Orchidee to jedne z najbardziej wyspecjalizowanych roślin, a ich kształty, barwa i zapach służą  tylko jednemu celowi, aby zwabić zapylacza. Mimo, że wszystkie storczyki w Polsce podlegają ścisłej lub częściowej ochronie gatunkowej, nadal pozostają zagrożoną wymarciem grupą roślin. Przyczyniają się do tego zmiany warunków glebowych, eksploatacja torfowisk a także zrywanie i wykopywanie osobników ze środowiska naturalnego. Na naszych fotografiach pokazujemy tylko mały wycinek tej pięknej i interesującej rodziny. A w trosce o ich bezpieczeństwo, chcielibyśmy zwrócić szczególną uwagę na szerzący się proceder pozyskiwania dziko rosnących okazów z natury i zaapelować takim hasłem: „Nie zrywaj! Podziwiaj!” – Monika i Jarek Malkowscy
Monika Malkowska – fotografia jest jej wielką pasją i sposobem na spędzanie każdej, wolnej chwili. Aparat towarzyszy jej codziennie, również w czasie podróży i wypraw przyrodniczych. Otaczająca ją rzeczywistość jest największą inspiracją do tworzenia. Ogromną satysfakcję daje sprawia jej fotografowanie przyrody, ale nie ogranicza się wyłącznie do tego typu zdjęć. Wciąż poszerza swoje horyzonty i zainteresowania. Od 2017 roku jest członkiem Krakowskiego Klubu Fotograficznego.
Jarek Malkowski – fotografią interesuję się od wczesnych lat młodości, a zamiłowanie do podróży i fascynacja pięknem świata przyrody skutecznie pozwala mu łączyć te wszystkie pasje w jedno. Fotografując stara się uchwycić ulotne chwile, grę świateł i cieni, krajobrazy malowane wschodami i zachodami słońca. Jako przyrodnik szczególną uwagę poświęca dzikiej florze i faunie, które chętnie uwiecznia w ich środowisku naturalnym. Do Krakowskiego Klubu Fotograficznego wstąpił w 2017 r.

MACIEK DREWNIAK „Dźwiękiem kadrowane” – wystawa fotografii
Wystawa Dźwiękiem kadrowane, autorstwa Maćka Drewniaka, to zapis koncertów, które miały miejsce na scenie Nowohuckiego Centrum Kultury na przestrzeni ostatnich pięciu lat. Wśród sfotografowanych artystów znaleźli się: China Moses, Katarzyna Nosowska, Julia Pietrucha, Kaśka Sochacka, Aga Zaryan, Bitamina, Ralph Kamiński, Karaś/Rogucki, Kazik i Kwartet Proforma, Kortez, Król, Wojtek Mazolewski Quintet, Mikromusic, Motion Trion, Ørganek, Waglewski Fisz Emade, Voo Voo i Krzysztof Zalewski.
„Słyszę muzykę na Twoich fotografiach” – to myśl, która pojawia się w głowie, kiedy ogląda się zdjęcia Maćka. To, jego zdaniem, słowa najwyższego uznania.
Maciek Drewniak jest fotografem-freelancerem specjalizującym się w fotografii koncertowej i portretowej. W roku 2008, rozpoczynając współpracę z krakowską edycją jednego z ogólnopolskich portali, gdzie publikował fotografie wydarzeń społeczno-kulturalnych i politycznych. W 2016 roku rozpoczął stałą współpracę z amerykańskim magazynem Camerapixo PRESS International Photography Magazine jako akredytowany fotoreporter. Od samego początku fotografia koncertowa stanowi dla niego główny obszar zainteresowania – od jazzu, przez rock i muzykę alternatywną, po muzykę filmową. Zdjęcia wykonuje zarówno w niewielkich klubach muzycznych, jak i na stadionach mieszczących kilkadziesiąt tysięcy widzów. Należy do fotografów „chodzących” – jak sam ich nazywa – co znajduje odzwierciedlenie w fotoreportażach, gdyż jego kadry zazwyczaj obejmują ujęcia spod sceny, z tłumu, ale i z samej sceny czy backstage’u.

PIOTR SIEPRAWSKI „Focus on NCK” – wystawa fotografii
Plenerowa wystawa fotografii – detale architektoniczne NCK
Detale architektoniczne budynku Nowohuckiego Centrum Kultury w fotografiach Piotra Sieprawskiego stanowią samodzielne byty, drobiazgi wyrwane precyzyjnym kadrem ze struktury pokaźnej w swych rozmiarach budowli. To punktowo i starannie wydobyte szczegóły, które mogą umknąć mniej uważnemu widzowi. Ich konstrukcja, czasem w nieoczekiwany sposób, stwarza możliwości, by wydobyć z nich dodatkowy, artystyczny wyraz. Zdjęcia strukturalnie zdają się nawiązywać do op-artu lub abstrakcjonizmu, kierunków w sztuce działających bardziej na oko widza niż jego intelekt lub emocje. Geometryczne kształty nasuwają też skojarzenia z obrazami jakie uzyskuje się obracając tubą kalejdoskopu. Tego typu fotograficzne przedstawienie NCK jest również próbą zwrócenia uwagi na wizualny potencjał tkwiący w architektonicznym detalu, wobec którego przechodzimy często obojętnie.

HENRYK TOMASZ KAISER „Nowy Cmentarz Żydowski w Krakowie” – wystawa fotografii
Henryk Tomasz Kaiser – urodził się 13 lipca 1951 r. w Krakowie. Jest absolwentem Politechniki Krakowskiej. Fotografią zaczął zajmować się w latach siedemdziesiątych, w ramach Krakowskiego Towarzystwa Fotograficznego. Zdobył około 60 nagród i akceptacji na międzynarodowych i krajowych konkursach fotograficznych. Współpracował z prasą. Kierował grupą fotograficzną „Centrum”, z którą zrealizował szereg działań artystycznych. Z krakowską Piwnicą pod Baranami związane są jego pierwsze wystawy: „Pulsacje” (1973 r.) i „Bariery” (1974 r.). O wystawie „Ludzie ulic Krakowa” w galerii ZPAF (1978 r.) mówi tak: Zawsze interesowałem się człowiekiem od strony psychologicznej, człowiekiem jako zbiorem emocji, które w nim zachodzą. W każdym jest coś innego, coś ciekawego, coś niespodziewanego. W 1977 r. został członkiem Związku Polskich Artystów Fotografików (ZPAF).
W 1981 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie początkowo pracował w laboratoriach fotograficznych. Od 1987 roku Henryk Tomasz Kaiser fotografuje wyłącznie jako niezależny fotografik, współpracując z agencjami, tzw. bankami fotografii (Stock Agencies). W latach 90-tych osiągnął rekordową liczbę ponad 1500 publikacji rocznie, co stawia go w tej dziedzinie w światowej czołówce. Jego fotografie można zobaczyć niemal wszędzie – od pocztówek przez magazyny i kalendarze, po wielkie tablice reklamowe. Wśród wielu firm i czasopism wykorzystujących zdjęcia Kaisera są np. National Geographic, British Airways, General Motors, Simon & Schuster, Advertising Unlimited, Rider’s Digest, Sony, Fuji Film, Polish LOT.
Członek American Society of Media Photographers (ASMP).
W 2003 r. powrócił do Krakowa. W 2009 roku wydał album fotograficzny „Kraków i My”. Jest autorem 20 wystaw indywidualnych.
W twórczości Kaisera odbijają się wyraźnie jego życie i fascynacje: Cała moja twórczość jest wykładnikiem mojego życia. Każda wystawa obrazuje kolejne etapy zachodzących we mnie przemian.

HENRYK TOMASZ KAISER „10” – wystawa fotografii
Twórca wystawy „10”, artysta fotografik Henryk Tomasz Kaiser, przedstawia osobistą interpretację dziesięciu przykazań; przewodnika, który w coraz szerzej zlaicyzowanym społeczeństwie dla jednych jest drogowskazem, pozwalającym znaleźć właściwy kierunek, a dla innych szeregiem zakazów i ograniczeń.  W swojej zaskakującej wizji biblijnego kodeksu, traktując jego przesłanie jako integralny element naszej kultury, autor uwzględnia cywilizacyjny postęp, aktualne uwarunkowania życiowe oraz zróżnicowanie społeczeństw.
Każde zdjęcie na tej wystawie uderza bogactwem treści i znaczeń, dlatego warto oglądając te prace zagłębić się w ich wielowarstwowy przekaz. Poniższe przykłady są próbą uważnego spojrzenia na to, co zostało przez Henryka Tomasz Kaisera przedstawione.
Fotogram „Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną”: spalony krzyż jako symbolika męki fizycznej Chrystusa?  Może akt odrodzenia, powstania z popiołów? A może niezgoda na to, by jedna z wiodących religii „krzyżowała” wyznania inne, ważne dla wielu ludzi? Czy na widocznych w oddali planetach istnieją obce cywilizacje, a jeśli tak, to czy również są tam religie?
Fotogram „Nie kradnij”: problem dzisiejszych czasów – kradzież tożsamości, podszywanie się pod kogoś innego. Codzienne życie spędzane głównie online; każde kliknięcie zostawia różnorakie ślady, trudne do usunięcia. Palec dotykający ekranu jako symbol zainicjowania kradzieży. Komputer, z którego dokonano kradzieży, jest połączony z innymi komputerami. Tworzy się gigantyczna sieć połączeń i ludzi, którzy są narażeni na kradzież ich dzieł oraz ich tożsamości. Czy to także nasz palec?
Jakie treści wyraża drzewo genealogiczne na fotogramie „Czcij ojca swego i matkę swoją”? Co reprezentuje stwór na fotografii „Nie pożądaj żony bliźniego swego”? Czy to symbol pożądania jako samej emocji?
Na fotogramach „10” nic nie jest oczywiste. Idąc krok po kroku ścieżką wystawy, wchodzimy w świat artysty, w którym sacrum zderza się z profanum.
Patrzeć nie znaczy widzieć. Na tej atrakcyjnej wizualnie wystawie warto zwolnić, zatrzymać się, żeby dostrzec w przedstawionych fotografiach o wiele więcej niż to, co widać na pierwszy rzut oka. Tu ważny jest szczegół, niuans, ukryty przez autora trop. Nie ulegając rutynowym skojarzeniom i nie traktując tej wystawy jako religijnego przekazu, warto wejść w mentalną polemikę z prowokującym ku temu autorem.
– Elżbieta Lehrich

DOBIESŁAW GAŁA „Strefa 79” – obiekty rzeźbiarskie i reliefy
Na wystawie zaprezentowane zostaną strukturalne cykle, które obejmują monochromatyczne, ciemne, białe oraz wielobarwne kompozycje o charakterze reliefowym. Są to pewnego rodzaju hybrydy rysunku, grafiki i rzeźby czy malarstwa i rzeźby. Układy budowane są ekspresyjną, przecinającą się linią lub płynnie dryfującą w określonym obszarze, dzięki czemu powstają wielopłaszyznowe formy, które  deformują czystą nienaruszoną dotąd przestrzeń różnymi układami kompozycyjnymi. To ciągły eksperymentalny proces poszukiwawczy, który niemal za każdym razem zaskakuje czymś nieoczekiwanym, co zresztą staje się inspiracją do dalszych poszukiwań i realizacji kolejnych serii prac. Próbuje zestawiać ze sobą, a tym samym kontrastować kompozycje, wyszukanymi, odmiennymi i nieoczywistymi strukturami. Istotnym elementem dookreślającym konfiguracje linii i kształtów jest najczęściej metaliczna paleta barw, która dodatkowo odrealnia te prace, dlatego wrażliwość odbiorcy najczęściej lokuje je w obszarach metafizyki i kosmosu, co zresztą zgodne jest z moimi intencjami i inspiracjami. Ufizyczniam pewne doświadczanie czasu, koncentruje się na próbach zilustrowania ulotności naszej pamięci oraz poszukiwaniu metafizycznej przestrzeni. Prace ukazują proces zacierania wszelakich aktów obecności, zdarzeń i działań w warstwie materialnej i duchowej. To zdekonstruowane obszary, gdzie w niedookreślonym czasie doszło do zagadkowych zjawisk, tajemniczych śladów zdarzeń, których konsekwencją są zmiany struktury materii w wymiarze makrokosmosu, mikrokosmosu, ale również materii pozazmysłowej. Wymiar metafizyczny to ważny elementem mojej twórczości, opowiadam o człowieku jako fizycznym bycie, który pozostawia w świadomości swojego otoczenia trwały ślad niematerialny. Ten ślad jest pewnego rodzaju deformacją struktury przestrzeni, współistnieniem w czasie, wpływaniem na przyszłość. Z biegiem czasu ślad, zanika, zarasta materią czasu i biegiem życia kolejnych istnień. Pojedynczy życiorys staje się elementem historii. Każdy realny kształt zamazuje się, staje się pamięcią o przedmiocie. Projekty z piętnem czasu kreują przestrzeń tego, co przemija, odchodzi bądź już odeszło, zatrzymując widza w stanie zawieszenia, pomiędzy przyszłością, teraźniejszością, a przeszłością. Poprzez prezentację różnych faz postępującej destrukcji, istnieje szansa powrotu do przeszłości, dająca wyobrażenie zdarzeń minionych, niepełne i nieostre wprawdzie, ale pozwalające na rekonstrukcje zdarzeń lub przybliżone zwizualizowanie obiektu, który wpłynął na kształt obszaru. Praca jest moją grą w uobecnianie, w znajdowanie się w czasoprzestrzennym zapętleniu. Staje się impulsem do poszukiwania własnej tożsamości i potrzeby nazwania siebie. – Dobiesław Gała

ZBIORY GALERII CENTRUM – malarstwo, grafika
Wybór dzieł malarskich i graficznych z lat 2010-2022. Zobaczymy prace takich artystów jak: Gabi Buzek, Hanna Rozpara, Paweł Słota, Tamara Berdowska, Ryszard Otręba, Monika Pałka.