muzyka poważna 21 września 2015

71 sezon artystyczny Filharmonii Krakowskiej

Filharmonia Krakowska

Filharmonia Krakowska im. Karola Szymanowskiego rozpoczyna 71 sezon koncertowy. Już sama numerologia, powinna świadczyć że … “okrągła rocznica poza nami – teraz trzeba zabierać się do pracy”. A pracy, zgodnie z zapowiedziami kierownictwa, będzie sporo, będą dwa koncerty, w piątki i soboty (a czasami również w inne dni tygodnia). Ale, jak usłyszeliśmy na konferencji prasowej z okazji rozpoczęcia sezonu 2015/2016 – nowe kierownictwo artystyczne Filharmonii – pracy się nie boi. Podkreślić należy że Filharmonia Krakowska organizuje również zajęcia edukacyjne dla dzieci. To też koncerty organizowane wspólnie i Instytutem Muzyki i Tańca i Uniwersytetem III Wieku, oraz w ramach projektu “Kultura Ogólnodostępna”. Ten sezon obfituje również w wydarzenia rocznicowe. Będzie więc Rycerskość Wieśniacza Pietro Mascagniego oraz koncerty nieco zapomnianego polskiego kompozytora Stefana Kisielewskiego. Moim kandydatem na “wydarzenie sezonu” będzie koncert Pasji według św. Łukasza Krzysztofa Pendereckiego w 50 rocznicę polskiego prawykonania.

W tym sezonie Dyrektorem Artystycznym i Pierwszym Dyrygentem będzie Charles Olivieri – Munroe. Prowadził już orkiestrę w 2012 i ponownie w bieżącym roku. Widać było wielkie zaangażowanie i determinację Pierwszego Dyrygenta, tu posłużę się cytatem z jego wystąpienia na konferencji prasowej:
Skoro Kraków jet klejnotem Polski, to jego orkiestra powinna być klejnotem wśród polskich orkiestr.
Poniżej znajduje się notka biograficzna, po lekturze której powyższa teza Pierwszego Dyrygenta wydaje się być możliwa do realizacji.

munroeCharles Olivieri-Munroe – począwszy od sezonu 2015/2016 Dyrektor Artystyczny i Główny Dyrygent Filharmonii Krakowskiej. Jednocześnie od 2011 roku piastuje stanowisko Pierwszego Dyrygenta Orkiestry Filharmonicznej Południowej Westfalii. Od 1997 roku Maestro jest także Dyrygentem Honorowym Orkiestry Filharmonii Północnoczeskiej w Teplicach, a od 2005 roku pozostaje dyrygentem gościnnym Orkiestry Festiwalu w Round Top (Teksas). W poprzednich latach Charles Olivieri-Munroe pełnił funkcję Głównego Dyrygenta podczas Colorado Crested Butte Festival i Dyrektora Artystycznego niemieckiej Inter-Regionales Symfonie Orchester (2008), w latach 2001-2004 był Głównym Dyrygentem Słowackiej Radiowej Orkiestry Symfonicznej, a w okresie od 1993 do 1995 roku obejmował stanowisko asystenta dyrygenta Karlsbad Symphony Orchestra. Maestro jest znany ze swojego talentu i charyzmy, międzynarodowa prasa docenia go za nowatorskie interpretacje słowiańskiego repertuaru i za wrażliwość na czystość brzmienia orkiestry. Dyrygent występował na pięciu kontynentach z najlepszymi światowymi zespołami, w tym z Izraelską Orkiestrą Filharmoniczną, Orkiestrą Filharmonii Czeskiej, Orkiestrą Symfoniczną Montrealu, Berlińską Orkiestrą Symfoniczną, Orkiestrą Filharmonii w Sankt Petersburgu, Duńską Radiową Orkiestrą Symfoniczną, Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Narodowej w Warszawie, Królewską Orkiestrą w Brukseli, orkiestrami symfonicznymi w Budapeszcie, Toronto, Oregonie, Nowym Jorku, Sydney, Amsterdamie, Frankfurcie, Atenach, Istambule, Lizbonie, Tokio, Seulu i Santiago (Chile). W 2001 roku dyrygent zadebiutował w operze, dyrygując Falstaffem Giuseppe Verdiego na scenie Opery Komicznej w Berlinie. Od tego czasu dyrygował Don Giovannim Wolfganga Amadeusza Mozarta w Mediolanie, Aidą Verdiego w Teatro Fenice w Wenecji na festiwalu Lago di Como, występował też w Praskiej Operze Narodowej i Praskiej Operze Państwowej. W 2010 roku objął kierownictwo muzyczne nad spektaklem Żywot rozpustnikaIgora Strawińskiego, wystawianym przez Warszawską Operę Kameralną. W lutym 2014 roku poprowadził w Teatrze Antonina Dvořáka znakomicie przyjęte przez krytykę wykonanie GenowefyRoberta Schumanna. Urodzony na Malcie, dorastał w Toronto, gdzie studiował fortepian u znakomitego pedagoga, Borisa Berlina, w Królewskim Konserwatorium Muzycznym i na Uniwersytecie w Toronto. Trzykrotnie został laureatem stypendium rządowego w Ontario, które pozwoliło mu wyjechać na studia dyrygenckie do Akademii Muzycznej im. L. Janáčka w Brnie, gdzie uczył się pod kierunkiem Otakara Trhlika. Pracował również pod okiem Jiri Belohlavka i odbył dwa kursy wakacyjne w L’Accademia Musicale Chigiana w Sienie, gdzie miał okazję współpracować z takimi profesorami jak Ilia Musin i Yuri Temirkanov. W 1997 roku Charles Olivieri-Munroe odebrał grant w wysokości 20 tysięcy dolarów od Rady Sztuki Kanady. Jego kariera dyrygencka została rozpoczęta przez pasmo zwycięstw w międzynarodowych konkursach, na czele z pierwszą nagrodą na Międzynarodowym Festiwalu Muzycznym Praska Wiosna w 2000 roku, gdzie otrzymał także nagrodę wytwórni Supraphon Records, jak również nagrody Miasta Praga i Czeskiego Radia. W 2013 roku dyrygent odebrał nagrodę Asian Pacific Brand Foundatuion, której laureatami byli przed nim m. in. Hillary Clinton, Nelson Mandela, Steve Jobs, Michael Schumacher i Mark Zuckerberg. Charles Olivieri-Munroe nagrywa dla takich wytwórni jak SONY, RCA, Red Seal, NAXOS, SMS Classical i Naïve Records.

Szanse Filharmonii Krakowskiej na bycie klejnotem wśród polskich (… a może i też niepolskich) orkiestr zwiększa fakt, że I Dyrygentem Gościnnym został Gabriel Chmura – również obecny na konferencji prasowej. Maestro w swojej wypowiedzi podkreślił ogromny potencjał drzemiący w Orkiestrze Filharmonii Krakowskiej, a my mamy nadzieję, że pod jego batutą potencjał ten zabrzmi pełnym brzmieniem.

Maestro zwrócił też uwagę na brak sali koncertowej – w tak “muzycznym” mieście jak Kraków. W istocie, sali koncertowej nie ma. Miasto w ostatnim czasie zafundowało sobie dwa obiekty i sale, w których grana jest muzyka, ale nie są to sale koncertowe. Z tego co jest wiadomo, na budowę takowej, w najbliższym czasie nie zanosi się – a szkoda.

ChmuraGabriel Chmura. Urodzony w Polsce, dorastał w Izraelu, gdzie studiował fortepian i kompozycję w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie. Następnie studiował dyrygenturę u Pierre’a Dervaux w Paryżu, Hansa Swarowskiego w Wiedniu i Franco Ferrary w Sienie. W 1971 roku zdobył I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim Herberta von Karajana w Berlinie, a także Złoty Medal na Konkursie Cantellego w mediolańskiej La Scali. W 2012 roku Gabriel Chmura został laureatem Teatralnej Nagrody Muzycznej im. Jana Kiepury w kategorii „Najlepszy dyrygent”. W 1974 roku został mianowany Dyrektorem Muzycznym opery w Aachen I sprawował tę funkcję do 1983 roku, gdy został wybrany Dyrektorem Muzycznym Filharmonii w Bochumer. W roku 1987 dyrygent zaczął pełnić funkcję Dyrektora Muzycznego Orkiestry Narodowej w Ottawie, z którą odbył tournée po Ameryce Północnej, występując m. in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku. W 2001 roku Gabriel Chmura został Dyrektorem Muzycznym Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, a od 2012 roku pełni funkcję Dyrektora Artystycznego Opery Poznańskiej. Od 2015 roku jest Pierwszym Dyrygentem Gościnnym Filharmonii Krakowskiej. Gabriel Chmura zadebiutował w Monachium, dyrygując wykonaniem Otella Giuseppe Verdiego, po którym niezwłocznie został zaangażowany do poprowadzenia Carmen Georgesa Bizeta. W następnych latach dyrygował wystawieniem Samsona i DaliliCamille’a Saint-Saënsa w Barcelonie, świetnie przyjętego przez krytykę Wertera Julesa Masseneta w Operze Paryskiej oraz Le Coq d’ Or Nikołaja Rimskiego-Korsakowa. Z National Ars Centre Orchestra w Kanadzie wykonał trylogię Mozarta i Da Pontego (Wesele Figara, Don Giovanni, Cosi fan tutte). Ostatnie projekty Gabriela Chmury obejmują wystawienie dwóch oper Mieczysława Weinberga: Pasażerki i Portretu. Gabriel Chmura dokonał nagrań z London Symphony, a także z orkiestrami radiowymi z Monachium, Berlina i Stuttgartu. Jego nagrania symfonii Haydna (nr 6, 7 i 8) z National Arts Centre Orchestra zostały uznane za „najlepszy wybór” przez American Record Guide i nominowane do kanadyjskiej nagrody JUNO. Najnowsza płyta dyrygenta z I Symfonią Mahlera i Valse triste Sibeliusa spotkała się w Europie ze znakomitym przyjęciem. Po ogromnym sukcesie nagrań z utworami Weinberga (V Symfonia i Sinfonietta nr 1, IV Symfonia, Sinfonietta nr 2 i Rapsodia na tematy mołdawskie) postanowiono kontynuować serię poprzez wydanie XIV i XVI Symfonii.

Pytania do kierownictwa Filharmonii Krakowskiej zdominowały kwestie akustyki sali koncertowej i dźwięków otoczenia, słyszanych w trakcie koncertu. Wydaje mi się że niektórzy ludzie “demonizują” ten problem. Hałas skręcającego tramwaju, dźwięk przejeżdżających karetek słychać w trakcie koncertu. Zgadzam się że nie powinno tak być – ale nie są to czynniki w znaczny stopniu wpływające na komfort słuchania muzyki (zresztą, słychać je tylko w “piano”). Żyjemy w XXI wieku w takiej a nie innej przestrzeni akustycznej, dźwięki otoczenia to problem nie tylko Filharmonii Krakowskiej. Ale ponieważ mamy właśnie w XXI wiek, można je w dużym stopniu zniwelować … myślę że nie jest to aż tak wielki problem. Filharmonia Krakowska wymaga remontu ale to głównie ze względu na na warunki pracy muzyków, które w obecnej chwili są bardzo … niekomfortowe.

Najprostszym i bezinwestycyjnym sposobem na pozbycie się tego problemu jest “dogadanie się” z Miejskim Przedsiębiorstwem Komunikacyjnym w Krakowie. Z tego co wiem, po Krakowie jeździ kilka elektrycznych autobusów. Wystarczy, w godzinach koncertów użyć ich jako komunikacji zastępczej dla tramwajów jeżdżących w pobliżu Filharmonii. Ten fragment miał być moim żartobliwym przerywnikiem, ale … czemu nie?

Osobiście uważam, że zamiast planowanych kosztownych izolacji akustycznych, należy skupić się na obniżeniu emisji dźwięku w Krakowie. Tak więc końcówka konferencji prasowej i rozmowy kuluarowe poświęcone były głównie technologiom budowlanym eliminującym poziom hałasu …

A my, czyli publiczność – czekamy na koncerty! Sezon szykuje się nam bardzo bogato. Na początek monumentalne dzieło Domenico Scarlattiego Potępienie Fausta. Potem będzie Krakowska Jesień Muzyczna i tak dalej i tak dalej, do tego dwa razy w tygodniu. Myślę sobie, że wspaniała krakowska publiczność nie może już się doczekać na koncert – choćby z tramwajami (od czasu do czsu i tylko w “piano”) w tle.

Więcej informacji i program:

[ct_spacer height=”20″]

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

W konferencji prasowej wzięli udział:
Bogdan Tosza – Dyrektor Naczelny
Charles Olivieri-Munroe – Dyrektor Artystyczny
Gabriel Chmura – I Dyrygent Gościnny
Teresa Majka-Pacanek – Dyrygent – Chórmistrz
Maciej Bielski – Zastępca Dyrektora

źródło informacji:
Notki biograficzne Charlesa Olivieri-Munroe i Gabriela Chmury pochodzą z publikacji Filharmonii Krakowskiej “71. Sezon Artystyczny”. Zdjęcie Charlesa Olivieri-Munroe pochodzi ze strony internetowej Filharmonii Krakowskiej, jego autorem jest Klaudyna Schubert | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.
Share

podobne publikacje