Tag Archives: opera

La serva padrona – Krakowska Opera Kameralna

La serva padrona, najsłynniejsze dzieło Giovanni B. Pergolesiego. Zabawna historia pana terroryzowanego przez pokojówkę, który, mając dosyć kaprysów służącej, postanawia ożenić się, w nadziei, że żona zapanuje nad służbą i przywróci porządek w domu. Sprytna służąca sprawia, że jej pan żeni się właśnie z nią. Stylowe kostiumy i choreografia! Interesująco zarysowane charaktery bohaterów! Bogata muzyczna tkanka, dająca doskonałą możliwość dla wokalnych popisów solistów!

Inscenizacja i reżyseria Wacław Jankowski
Kierownictwo muzyczne Michał Łukasz Niżyński
Scenografia, kostiumy, projekt lalki Grażyna Żubrowska
Choreografia, plastyka ruchu scenicznego Jadwiga Leśniak-Jankowska
Serpina
Ewelina Koniec (sopran)
Magdalena Szlachta
Anna Warchał
Uberto
Andrzej Nowicki (bas)
Kamil Joński
Maciej Rutkowski
Vespone (personaggio muto)

Orkiestra Krakowskiej Opery Kameralnej
Skrzypce I – Barbara Szpakiewicz
Skrzypce II – Maria Boroń
Altówka – Maja Żuchowska
Wiolonczela – Karolina Kalinowska
Kontrabas – Lesław Wydrzyński
Szpinet – Anna Huszczo

wykonanie lalki – Rafał Budnik
wykonanie masek – Ryszard Hodur

  • Sezon Jubileuszowy 25-lecia działalności teatru
    Patronat Honorowy: Jacek Majchrowski Prezydent Miasta Krakowa, Jacek Krupa Marszałek Województwa Małopolskiego

 

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Verdi i Kobiety z udziałem Cristiana Lanzy – ICE Kraków

Dowiedz się kto stoi za największymi sukcesami Giuseppe Verdiego a także czy tak dobrze znane bohaterki jego oper – Aida, Traviata, Lady Makbet – miały swoje pierwowzory w życiu. Poznaj tajemnice najsłynniejszego kompozytora operowego wszechczasów wraz z sławnym włoskim tenorem Cristianem Lanzą !

Już 2 grudnia wnuk światowej sławy tenora i gwiazdy kina hollywoodzkiego Mario Lanzy wystąpi w ICE Kraków Congress Centre w koncercie Verdi i kobiety. Będzie to pierwsze spotkanie Cristiana Lanzy z polską widownią po wielkim sukcesie w najsłynniejszych filharmoniach Europy.

W czasie występu w Krakowie młody Lanza zaprezentuje najwięsze operowe dokonania cenionego na całym świecie kompozytora Giuseppe Verdiego. Spektakl Verdi i kobiety ujawni osobiste wspomnienia, listy i pamiętniki XIX-wiecznego włoskiego koncertmistrza. Na scenie C. Lanzy towarzyszyć będą tak znamienici artyści jak Silvia Rampazzo, Aksana Yakushewich, Chór Opery Polskiej oraz Roncole Verdi Orchestra pod batutą Marcina Wolniewskiego. W przerwie we foyer na uczestników koncertu będzie czekać wystawa obrazów, stanowiących projekty kostiumów operowych autorstwa Małgorzaty Słoniowskiej.

Verdi zza kulis. Słynny kompozytor kojarzony jest przede wszystkim z wizerunkiem dystyngowanego starszego pana z siwą brodą w czarnym cylindrze. Zdawać by się mogło, że kobiety nie miały większego wpływu na jego życie i twórczość. Tymczasem było zupełnie inaczej… Śmierć pierwszej żony omal nie doprowadziła młodego Verdiego do zarzucenia komponowania. Jak dalej potoczyły się losy kompozytora, komu zawdzięcza swoje największe sukcesy, kto był dla niego wsparciem i inspiracją, odpowiedzi na te pytania pojawią się podczas koncertu Verdi i kobiety. Arie, duety i najpiękniejsze chóry z oper przeplatać się będą z fragmentami jego listów, które przez całe życie pisał do swoich przyjaciół i opiekunów. Obok kobiet towarzyszących Verdiemu w życiu na scenie pojawi się cała plejada najbardziej znanych bohaterek jego dzieł, w tym walcząca o swoje uczucie Aida, przeżywająca pierwszą niewinną miłość Gilda (Rigoletto), zraniona Desdemona (Otello), królująca w paryskich salonach Violetta
(La Traviata) czy przebiegła Lady Makbet.

Cristian śladami słynnego dziadka. Urodzony w Rzymie młody Lanza z wielkim powodzeniem pielęgnuje rodzinne tradycje muzyczne, koncertując w najsłynniejszych salach w Europie. Krytycy często porównują jego głos do lirycznego brzmienia głosu Mario Lanzy, jednak sam Cristian wielokrotnie podkreśla, że nie łatwo jest dorównać tak znakomitemu dziadkowi.

Dziadek Cristiana, Mario Lanza, a właciwie Alfredo Arnold Cocozza to hollywoodzki aktor i tenor znany zarówno jako gwiazda Opery w Nowym Orleanie jak i pieśniarz przebojów radiowych Be My Love oraz Because You’re Mine. Za swoje liczne osiągnięcia przyznano mu dwie gwiazdy na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd. Urodził się w 1921 roku
w Filadelfii w rodzinie włoskich imigrantów. Kariera, którą rozpoczął jako 16-latek od współpracy z Operą w Filadelfii prężnie rozwinęła się na przestrzeni lat 40. i 50. XX wieku. Dzięki współpracy z słynnym dyrygentem Siergiejem Kuseckim otrzymał sypendium dla zdolnej młodzieży i zdobył wykształcenie w Berkshire Music Center Tanglewood w Massachusetts. W latach późniejszych rozwinął swoją karierę i umiejętności w czasie występów w Operze Pucciniego, Operze w Rzymie i w La Scali oraz udziałom w filmach The Great Caruso, That Midnight Kiss, The Toast of New Orleans. Uczestniczył również w programach Radia CBS i w wojennych przedstwieniach On the Beam i Winged Victory.

Więcej Informacji

Dydona i Eneasz Henry Purcella – relacja

Dydona i Eneasz Henry Purcella – opera w III aktach do libretta Nahuma Tate’a skomponowana przez Henry’ego Purcella (jedyna opera jego autorstwa), po raz pierwszy wystawiona w Londynie w roku 1689. To angielska opera, zaśpiewana po angielsku, renesansowe opery to włoska domena, inny język robi na słuchaczu dość dziwne wrażenie. Dydona i Eneasz, powstałe na motywach Eneidy Wirgiliusza to dzieło wybitne a z postacią Dydony zmierzyła się większość światowej sławy śpiewaczek.

Wykonanie studentów Akademii Muzycznej w Krakowie … ??? Moim zdaniem było wybitne. Ponadczasowa wartość tego dzieła plus młodość, ekspresja i emocjonalne zaangażowanie artystów – stworzyły „wybuchowo-piorunującą” mieszankę. Przyznam się że ja, jak i pewnie większość widzów spodziewała się po prostu „barokowej opery”. Statycznej i co najwyżej „chodzonej”. Tym czasem widzom dane było wysłuchać i oglądnąć inscenizację bardzo dynamiczną, emanującą świeżością i bardzo emocjonalną. Odważna inscenizacja i kostiumy dodały blasku geniuszowi Purcella.

Jak wcześniej wspomniałem, była to inscenizacja bardzo dynamiczna. Trudno sobie nawet wyobrazić, jak wielkiej wymagała pracy od wykonawców jak i ich dydaktycznych opiekunów. Egzamin na piątkę zdały cały zespół biorący udział w przedstawieniu, również ci niewidoczni, dźwiękowcy, oświetleniowcy, charakteryzatorki, inspicjenci … oraz wszyscy „niewidoczni”, których pominąłem.

Na szczególne wyróżnienie zasługuje odtwórczyni roli Dydony – Daria Proszek. To artystka o w pełni ukształtowanym, wyjątkowo pięknym głosie. Posiada też, co bardzo istotne „osobowość sceniczną”, swojego rodzaju charyzmę, która charakteryzuje wybitne jednostki. Śpiewaczka znana jest już w lokalnym „światku muzycznym” – przed nią jeszcze ogrom pracy, ale nie jest wykluczone że „światek” może zamienić się w „świat”. Czytającym te słowa proponuję zapamiętać to nazwisko, nasza redakcja zapamiętała, zapisała i będzie się przyglądać rozwojowi kariery tej bardzo uzdolnionej śpiewaczki.

Widowisko bardzo dobrze wpisało się we wnętrza Auli Florianka, szkoda tylko że chyba nie wszystkim chętnym udało się wejść na salę z powodu ograniczonej liczby miejsc. Myślę, że już niedługo spektakl zostanie powtórzony – bo to wykonanie jest tego warte. Widowisko było nagrywane w formacie audio i video, mam nadzieję że zmontowany materiał nie spocznie gdzieś na półkach a zostanie publicznie udostępniony.

Spektakl Dydona i Eneasz Henry Purcella, stanowił zwięczenie sesji naukowej „Dydona i Eneasz Henry Purcella – realizacja dzieła scenicznego„, która odbyła się w Akademii Muzycznej w Krakowie

Tamerlano – Opera Rara

Tamerlano – George Frideric Handel, Opera Rara, koncerty Kraków,

W teatrze im. Juliusza Słowackiego odbędzie się pierwszy koncert w ramach cyklu Opera Rara w 2015 roku. Tym razem będzie to prawdziwy klejnot – 8 stycznia o godz. 20.00 zespół Il Pomo d’Oro pod dyrekcją Riccarda Minasiego odkryje przed publicznością świat opery „Tamerlano” George’a Friderica Handla. Podczas koncertu w Krakowie zaprezentuje się plejada wybitnych solistów znanych z płyty wydanej w prestiżowym wydawnictwie Naïve, w tym m.in.: Xavier Sabata i Max Emanuel Cenčić.

… więcej informacji

„Miłość do trzech pomarańczy”

„Miłość do trzech pomarańczy” czyli kulinarno – groteskowa makabreska ironiczna.

To już trochę po czasie. Tego Prokofiewa grają u nas od wiosny. „Miłość do trzech pomarańczy” premierę w Operze Krakowskiej miała w kwietniu. Sądząc jednak po frekwencji spektaklu w ostatnią niedzielę, najwyraźniej surrealnej prokofiewowskiej atmosfery publiczności krakowskiej i przejezdnej bynajmniej nie dość.

Rzadko się grywa tę operę, powtarzają z uporem przewodniki. Coś w tym może jest, skoro to
dotąd pierwsza Polska jej inscenizacja. Akcja gęsta, obsada ról równorzędnych spora, mocno
groteskowa konwencja spektaklu vis a vis romantycznej liryki grywanych najczęściej oper mogą, istotnie, być zadaniem wymagającym niekonwencjonalnego spojrzenia.

W Operze Krakowskiej spektakl jest właśnie nade wszystko śpiewanym teatrem jako takim – z
naciskiem położonym na interpretację i akcję. Surrealna atmosfera kolejnych zwrotów biegu
wydarzeń wciąga, po części pewnie dzięki mało przewidywalnej fabule, po wtóre – przez
rozmaitość pomysłów inscenizatorskich. Po scenie przemaszerowuje istna menażeria postaci
stylizowanych w najróżniejszych konwencjach. Od gromady nieszczęśników na wózkach
inwalidzkich, przez nadenergiczną harcerską drużynę chadzającą po ścianie, po najdziwniejsze
indywidua i księżniczki w zwiewnych sukniach, pojawiają się, zabawni, trochę groteskowi, z bajek
jakby różnych. Każda z postaci z nadwyżkami emocji, z charakterem rozbuchanym, z lekka i w
oczywistej konwencji przejaskrawiona. Cała rzecz w konsekwentnie absurdalnym stylu
karykatury. Muzycznie jest bardziej recytatywnie, Prokofiew pobrzękuje gdzieś pośród
nagromadzenia scenicznych zdarzeń po swojemu, takiż, jak i one, jakby z zasady koślawo,
charakterystycznie.

Scenografia – istna feeria konceptów. Nad sceną latają złowrogie widelce, chór biega po całej sali, z orkiestronem włącznie, tytułowe pomarańcze migoczą kolorowo – nieustannie rozgrywa się coś nowego, a intryga balansuje na granicy groteski i abstrakcji. W motywach kuchennych scenograf (Włoch zresztą) wykazał się chyba największą inwencją. Słynna groźna kucharka z nieodłączną morderczą warząchwią potraktowana gdzieś w pół drogi między makabreską a kabaretem.
Talerze, noże i inne kulinarne utensylia urastają do rozmiarów przerażających stworów żyjących własnym, z lekka nieobliczalnym, życiem. Dalej wydarza się jeszcze więcej. Dekoracje zmieniają się i przeobrażają równie szybko, co pojawiające się co rusz nowe wątki i postacie. Kanwa zdarzeń zdaje się być mocno umowna, nagromadzenie wszystkiego zmusza widza do nieustannej uwagi i choć razem daje to efekt nieco chimeryczny, chwilami przerysowany, dramaturgię udało się poprowadzić czytelnie – w konwencji, powtarzam, mocno przekoloryzowanej, lecz i jednolitej.

W tej feerii barw i zamysłów naprzód wysuwa się fabuła i inscenizacja; muzyka, choć mocno
przecież prokofiewowska, daje się stonować nadrzędności widowiska. Artyści – śpiewacy tu są
aktorami nade wszystko, inscenizatorami surrealnej opowieści, z jej iluzyjnym zamysłem. Role
swoje kreują z konsekwentnym wpasowaniem w groteskowy szablon inscenizacyjny. Uwaga
oczywiście siłą rzeczy kieruje się na ucieszną rolę Księcia – tu Vasyl Grokholskyi – wokół którego koncentruje się cała intryga. Lecz i wszystko inne: poczynania każdego z tej cudacznej menażerii,
oprawa wokół nich, cały ten nastrój fantastyczny, może i nadmierny chwilami, są jednak w
zamierzeniu swoim jednolite i zabawne, a „Miłość…” jeśli ma śmieszyć – tak, śmieszy.

„Miłość do trzech pomarańczy”
Kompozytor: Siergiej Prokofiew
opera w 4 aktach z prologiem
libretto – Siergiej Prokofiew według bajki Carlo Gozziego
prapremiera – Chicago, Lyric Opera, 30 grudnia 1921
premiera polska – Opera Krakowska, 25 kwietnia 2014
Opera Krakowska, 30 listopada 2014.


 

Tamerlano – George Frideric Handel

Tamerlano – George Frideric Handel, Opera Rara, koncerty Kraków,

W teatrze im. Juliusza Słowackiego odbędzie się pierwszy koncert w ramach cyklu Opera Rara w 2015 roku. Tym razem będzie to prawdziwy klejnot – 8 stycznia o godz. 20.00 zespół Il Pomo d’Oro pod dyrekcją Riccarda Minasiego odkryje przed publicznością świat opery „Tamerlano” George’a Friderica Handla. Podczas koncertu w Krakowie zaprezentuje się plejada wybitnych solistów znanych z płyty wydanej w prestiżowym wydawnictwie Naïve, w tym m.in.: Xavier Sabata i Max Emanuel Cenčić.

Tamerlano George’a Friderica Handla to perła muzyki barokowej. Opera od lat uznawana jest za jedno z najpiękniejszych i najważniejszych dzieł kompozytora. Libretto autorstwa Nicoli Francesca Hayma stanowi adaptację dzieła Tamerlano Agostina Piovenego. Premiera dzieła odbyła się w London’s King’s Theatre 31 października 1724 roku.
Akcja opery rozgrywa się w XIV wieku i przedstawia zupełnie inną niż wszystkie pozostałe opery, zawiłą historię miłości, nienawiści, zdrady i rozgrywek o władzę pomiędzy możnymi i potężnymi — w starciu pomiędzy tytułowym tatarskim zdobywcą a jego więźniem, dumnym sułtanem Bajazetem. Tamerlanowi udaje się go pokonać i uwięzić. Córka Bajazeta – Asteria, księżniczka Trebizondy – Irene i sprzymierzeniec Tamerlana – Andronico zostają wplątani w brzemienną w skutki sieć intryg, których kulminację, a jednocześnie niespodziewany zwrot akcji stanowi samobójcza śmierć Bajazeta. Przyznacie, że wygląda jak świetny scenariusz melodramatycznego romansu z nietuzinkowym bohaterem tragicznym?

Utwór oddaje szerokie spektrum nastrojów i emocji, ukazując bohaterów w walce o władzę, miłości i zdrady! Muzyka bywa to zwiewna i subtelna, to imponująca i z rozmachem. W Krakowie Tamerlano zabrzmi w wykonaniu długo wyczekiwanego zespołu Il Pomo d’Oro z udziałem wybitnych kontratenorów: Katalończyka Xaviera Sabaty i Chorwata Maxa Emanuela Cenčića. Dech w piersi zapierają ich momentami karkołomne partie solowe. Plejadę wybitnych solistów znanych z płyty wydanej w prestiżowym wydawnictwie Naïve uzupełniają: John Mark Ainsley, Karina Gauvin, Ruxandra Donose i Paveł Kudinov — ożywią oni historię w wykonaniu docenionym przez krytyków na całym świecie. Formacją kieruje uznany skrzypek i dyrygent Riccardo Minasi, koncertmistrz najwybitniejszych orkiestr wyspecjalizowanych w wykonawstwie historycznym. Razem z Il Pomo d’Oro brawurowo odkrywają świat barokowej opery.
George Frideric Handel to jedna z najbardziej fascynujących postaci baroku. Wielki kompozytor i człowiek o niezwykle barwnym życiorysie. Jak powiedział znawca muzyki Handla Franzpeter Messmer „Życie Handla było jedną wielką przygodą, i ta przygoda trwa nadal. Dziś jego przepełniona emocjami, odkrywcza muzyka nadal zachwyca muzyków i publiczność” (Franzpeter Messmer, Georg Friedrich Händel, Düsseldorf 2008, str. 270).
Po udanej, harmonijnej współpracy przy wcześniejszych odsłonach cyklu i niezwykle udanych prezentacjach Parysa i Heleny Christopha Willibalda Glucka, Rodelindy oraz Giulio Cesare in Egitto George’a Friderica Handla – Capella Cracoviensis staje się współgospodarzem styczniowego koncertu Tamerlano, a także całego cyklu Opera Rara.

Założony w 2012 roku zespół Il Pomo d’Oro tworzą wybitni muzycy specjalizujący się w wykonawstwie muzyki na instrumentach historycznych. Dzięki znakomitemu połączeniu wiedzy o stylistyce epoki z najwyższym technicznym kunsztem i artystycznym entuzjazmem, zespół od początku swojej działalności plasuje się w światowej czołówce. Już pierwsze ich nagranie — Vivaldi, Per l’Imperatore — z Riccardo Minasim (dyrygentem i koncertmistrzem) podbiło serca wymagającej publiczności i zdobyło międzynarodowe uznanie krytyków. Mimo krótkiego stażu, zespół w swoim dorobku artystycznym ma już kilkanaście płyt. Koncertowali niemal w całej Europie z udziałem najbardziej uznanych solistów, m.in. Xavierem Sabatą, Franco Fagiolim, Kariną Gauvin czy Maxem Emanuelem Cenčićem. Co prawda specjalizują się w wykonawstwie muzyki operowej, ale swoje możliwości doskonale prezentują również w utworach instrumentalnych. Nazwa Il Pomo d’Oro odwołuje się do tytułu opery Antonia Cestiego skomponowanej z okazji ślubu cesarza Austrii Leopolda I z Małgorzatą Teresą w 1666 roku. Dziesięciogodzinne widowisko było prawdopodobnie największą i najdroższą produkcją operową w historii.

Riccardo Minasi — to jeden z najbardziej uznanych skrzypków specjalizujących się w grze na instrumentach historycznych. Występował z tak znakomitymi orkiestrami jak: Le Concert des Nations Jordiego Savalla, Accademia Bizantina, Concerto Italiano, Il Giardino Armonico, Al Ayre Español, Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, Orquesta Sinfónica de Madrid, Concerto Vocale Renégo Jacobsa czy Ensemble 415, zarówno jako solista, jak i koncertmistrz. Minasi jest także doskonałym dyrygentem. Swoje możliwości z powodzeniem prezentuje niemal w całej Europie wraz z zespołem Il Pomo d’Oro, który prowadzi od 2012 roku. W swojej karierze współpracował m.in. z Orkiestrą i Chórem Opéra National de Lyon, Kammerakademie of Potsdam, Zürich Kammerorchester, Balthasar Neumann Ensemble, European Union Baroque Orchestra (EUBO) czy Il Complesso Barocco. W latach 2004-2010 był profesorem kameralistyki w Conservatorio V. Bellini w Palermo. Wykładał również w tak prestiżowych szkołach jak: Juilliard School of Music w Nowym Jorku, Longy School of Music w Cambridge (USA), Sibelius Academy w Helsinkach czy Chinese Culture University of Taipei (Taiwan). Dyrygował operami Il Matrimonio segreto Domenica Cimarosy w Zürich Opernhaus, Carmen Bizeta w Opéra National de Lyon i Rinaldo George’a Friderica Handla w Theater an der Wien. Odbył także tourne z Il Pomo d’Oro z operami Catone in Utica Leonardo Vinciego, Siroe Johanna Adolpha Hasse oraz Tamerlano, Serse i Partenope George’a Friderica Handla.

Organizatorami koncertu są: Miasto Kraków, Krakowskie Biuro Festiwalowe i Capella Cracoviensis.

Więcej informacji:

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | Dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Jose Cura – Zabrze

Jose Cura uważany jest za jednego z najznamienitszych i najpopularniejszych tenorów ostatnich lat. Porównywany z „wielką trójką” – Carreras’em, Domingo i Pavarottim – cieszy się uznaniem na całym Świecie, począwszy od swojego scenicznego debiutu w 1991 r. Występował kilkukrotnie w Polsce zarówno jako śpiewak, jak i dyrygent. W latach 2001-2004 był pierwszym gościnnym dyrygentem polskiej orkiestry Sinfonia Varsovia.

22 listopada 2014 r. (sobota), godz. 18:00, Jose Cura powróci na polską scenę po wielu latach nieobecności prezentując wyjątkowe wydarzenie. Na koncercie w zabrzańskim Domu Muzyki i Tańca o tytule „ Jose Cura i jego goście” słynny artysta nie tylko zaśpiewa, ale również zadyryguje orkiestrą. W programie koncertu znajdą się sławne arie operowe i znane pieśni. Artyście towarzyszyć będzie Bogusław Morka – wybitny polski tenor oraz Agnieszka Kozłowska – sopranistka, solistka Warszawskiej Opery Kameralnej. Wykonawcom akompaniować będzie Cracow Event Orchestra, a orkiestrą, na zmianę z Maestro Cura, dyrygował będzie Tomasz Chmiel.

„Les Boréades”

Opera RaraZ rodu Boreasza (Les Boréades) to opera w pięciu aktach, najprawdopodobniej z 1763 roku. Jean-Philippe Rameau pisał swą ostatnią tragedię muzyczną w sędziwym wieku i nigdy nie doczekał jej wystawienia. Wiadomo, że próby rozpoczęto na rok przed śmiercią kompozytora, najprawdopodobniej w kwietniu 1763 roku, premiera miała odbyć się w dworze Choisy, niemniej projekt został zarzucony z niejasnych przyczyn. Prapremierę wersji scenicznej opery ujrzała dopiero publiczność festiwalu w Aix-en-Provence 21 lipca… 1982 roku. Orkiestrę poprowadził John Eliot Gardiner, który wersję koncertową wykonał już wcześniej, bo 14 kwietnia 1975 w Queen Elisabeth Hall, jedenaście lat po prezentacji pierwszej skróconej wersji Z rodu Boreasza na antenie radia. Szczęśliwie także w Filharmonii Narodowej w marcu 2002 roku Marc Minkowski przedstawił instrumentalne fragmenty dzieła. Tym samym po dwustu latach zapomnienia w archiwach paryskiej Biblioteki Narodowej od drugiej połowy zeszłego wieku możemy docenić doskonałe libretto oparte luźno na micie o Abarisie i zwartą kompozycję Rameau.

Wykonawcy:
ALPHISE: Julie Fuchs
ABARIS: Samuel Boden
CALISIS: Manuel Nunez-Camelino
BORILÉE: Jean-Gabriel Saint Martin
SÉMIRE/UNE NYMPHE/L’AMOUR/POLHYMNIE: Chloé Briot
BORÉE: Damien Pass
ADAMAS/APOLLON: Mathieu Gardon

Les Musiciens du Louvre Grenoble – zespół
Chór Aedes
Marc Minkowski – dyrygent

Filharmonia im. K. Szymanowskiego w Krakowie – 9 października 2014 r., godz. 20.00. Koncert w ramach cyklu Opera Rara

Opera RaraIdea stworzenia całorocznego cyklu operowego opartego na ambitnych produkcjach święcących triumfy na scenach najważniejszych teatrów operowych i festiwali we Włoszech, Francji, Wielkiej Brytanii czy Niemczech, to śmiały projekt prezentowania w Krakowie dzieł z najświeższego europejskiego krwioobiegu. Dyrektor artystyczny projektu: Filip Berkowicz, organizator: Krakowskie Biuro Festiwalowe.

 

źródło informacji:
Strona internetowa wydarzenia „Opera Rara”. | Dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Anna Maria Adamiak – Światowy Dzień Rycerzy

Fantastic Show - la voce celesta della Polonia - Anna Maria Adamiak -Suono eImagine

Pragnę zainteresować Państwa globalnym wydarzeniem jakim niewątpliwie będzie Światowy Dzień Rycerzy. Odbędzie się on 20 września 2014 w Fornovo di Taro we Włoszech, impreza ma na celu przypomnienie wartości takich jak między innymi godność, szacunek, tolerancja, solidarność. Organizatorzy będą gościć około tysiąca rycerzy z całego świata, przedstawicieli rodów królewskich i książęcych ze wszystkich kontynentów oraz wielu VIPów. Będzie tam ponad ośmiuset artystów z całego świata, Polskę reprezentować będzie znakomita śpiewaczka, wokalistka Anna Maria Adamiak – zaśpiewa w najważniejszym momencie ceremonii najpiękniejsze arie operowe oraz pieśni, a ponadto została wybrana do premierowego wykonania Hymnu Rycerzy (po raz pierwszy w historii). Całość dotrze do 350 mln odbiorców na całym świecie, na żywo uczestniczyć będzie ponad 60 tyś widzów. Bezpośrednia transmisja z Pierwszego Światowego Dnia Rycerzy będzie emitowana między innymi przez telewizję RAI 1, etc.

Pani Anna Maria Adamiak jest ambasadorką nowo powstającego międzynarodowego projektu „ Z Nadzieją Na Pokój Jutro” prowadzonego przez fundację Razem Lepiej. „ Z Nadzieją Na Pokój Jutro” to akcja, której celem jest szerzenie pokoju na Ziemi poprzez apel dzieci o pokój za pomocą piosenki do przywódców świata. Prezesem Fundacji Razem Lepiej jest Marek Szambelan od lat zajmujący się tematyką ofiar przemocy domowej i udzielający wsparcia rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej, zwłaszcza biednym rodzinom wielodzietnym. Fundacja Razem Lepiej powstała w 2008 roku i jest organizacją z ugruntowaną pozycją na polskim rynku sektora organizacji pożytku publicznego, docenianą przez liczne media krajowe o ogólnopolskim zasięgu. Zapraszam do śledzenia informacji o Annie Marii Adamiak i Światowym Dniu Rycerza.

Paweł Świętorecki


Anna Maria AdamiakAbsolwentka wydziału wokalno – aktorskiego Akademii Muzycznej w Łodzi (2005) oraz Uniwersytetu Muzycznego(2009) w Warszawie. Solistka czynnie koncertująca w kraju i za granicą (Niemcy, Hiszpania, Norwegia, Irlandia, Ukraina) Ponad 600 koncertów. Śpiewaczka operowa, operetkowa i musicalowa oraz rozrywkowa.
Laureatka i finalistka konkursów piosenki, wokalnych, interpretacyjnych. (m.in. Międzynarodowy Konkurs Wykonawstwa Muzyki Operetkowej i Musicalowej, Festiwal Pieśni (edycja czeska, wyróżnienie specjalne za
interpretację), uczestniczka Międzynarodowego Konkursu Operowego im. St. Moniuszki, Teatr Wielki – Opera Narodowa), International Vocal Competition in Zaragozza(Hiszpania), finalistka Konkursu Piosenki Kabaretowej im. J. Przybory, laureatka „ Złotego Liścia Retro” – za wykonywanie i rozpowszechnianie muzyki XX – lecia międzywojennego orz nagrody „Jupiter” za działalność artystyczną.
Współpraca w ostatnich latach m. in. z: Orkiestrą Koncertową Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego ,Orkiestrą Reprezentacyjną Policji, orkiestrami kameralnymi , big bandami, impresariatami w kraju i za granicą, z instrumentalistami, zespołami, solistami, teatrów. Doskonale porusza się w różnych stylach i gatunkach
muzycznych. Nagrywa wokale do muzyki filmowej,. Pracuje również jako wokalistka sesyjna. W swoim repertuarze posiada utwory od baroku do współczesności W październiku 2013 r miała w Piwnicy pod Baranami ,premierowy koncert piosenek z jej pierwszej płyty „Zaczekaj na dotyk” napisanej specjalnie dla niej przez Andrzeja Zaryckiego (kompozytora i kierownika muzycznego, pianisty Ewy Demarczyk)

Krakowski krytyk, Jacek Chodorowski, w swojej książce „ Bel canto w Krakowie” napisał: ….niesamowity głos Anny Adamiak, wróży wiele dobrego dalszej karierze…” Jej sylwetka została również zamieszczona w książce „ Polscy
śpiewacy” Jacka Chodorowskiego oraz „Korzenie i skrzydła” Grzegorza Sajóra.

Więcej na stronie internetowej: www.annamariaadamiak.pl