Tag Archives: muzyka poważna

8. Wiosenne Dni z Muzyką Organową – koncert inauguracyjny

Koncertem znakomitego niemieckiego organisty Stefana Kagla z Herford rozpoczęła się w ubiegłą niedzielę 7 maja ósma edycja Wiosennych Dni z Muzyką Organową w Bazylice Jezuitów w Krakowie.

Koncert zgromadził pokaźną liczbę słuchaczy, wśród których, oprócz krakowskich melomanów, byli obecni turyści z różnych stron świata, licznie odwiedzający Kraków o tej porze roku.

Artysta zaprezentował program złożony zarówno z dzieł stanowiących kanon muzyki organowej (D. Buxtehude, J.S. Bach, C. Franck, J. Langlais), jak również dzieła kompozytorów mniej u nas znanych (A. Willscher, J. Ireland) oraz na zakończenie koncertu własną transkrypcję trzech części Obrazków z wystawy Modesta Musorgskiego: Promenadę, Stary zamek i Wielką Bramę Kijowską.

Narrację koncertu tworzyły naprzemiennie plany brzmieniowe, od barw pastelowych ujętych w impresjonistyczne i postimpresjonistyczne współbrzmienia harmoniczne, po potężną dynamikę organowego pleno i tutti, ukazujących pełnię możliwości brzmieniowych organów jezuickiej bazyliki. Błyskotliwa technika gry oraz umiejętność stworzenia prawdziwie mistycznego nastroju w kompozycjach lirycznych ujęły publiczność, która nagrodziła artystę długą, w pełni zasłużoną owacją. Słowo wprowadzające do koncertu wygłosił Jarosław Naliwajko SJ, prefekt bazyliki Jezuitów w Krakowie.

Kolejny koncert organowy w jezuickiej bazylice odbędzie się w niedzielę 14 maja o godzinie 19.00. Wykonawcą recitalu będzie również niemiecki wirtuoz Martin Bernreuther, organista katedry w bawarskim Eichstaett. Wstęp na koncert, podobnie jak na wszystkie pozostałe w ramach cyklu, jest wolny.

  • Organizatorem Wiosennych Dni z Muzyką Organową jest Kolegium Jezuitów w Krakowie. Opiekę artystyczną sprawuje dr hab. Marek Stefański z krakowskiej Akademii Muzycznej. Projekt jest realizowany przy współpracy z Gminą Miejską Kraków.

autor relacji: Agnieszka Radwan-Stefańska

8. Wiosenne Dni z Muzyką Organową

Cykl recitali organowych pod nazwą „Wiosenne Dni z Muzyką Organową w Bazylice Jezuitów w Krakowie” posiada już swoją tradycję oraz cieszy się niezmiennie od ośmiu lat niesłabnącym zainteresowaniem krakowskich sympatyków muzyki organowej i turystów odwiedzających wiosną nasze miasto. O jakości artystycznej koncertów odbywających się w bazylice NSPJ w Krakowie przy ul. Kopernika 26 decydują między innymi: dobór wykonawców recitali o niekwestionowanym autorytecie w świecie muzyki organowej oraz znakomita akustyka jezuickiej świątyni, w której symfoniczne organy w niej pomieszczone brzmią pełnią i głębią swojego majestatu.

Na program tegorocznej ósmej edycji Wiosennych Dni z Muzyka organową złożą się trzy recitale organowe w wykonaniu renomowanych wirtuozów organów z Niemiec i Włoch, grających na co dzień w zabytkowych świątyniach swoich krajów. Będą to:

  • 7 maja – Stafan Kagl z Niemiec – organista Muensterkirche w Herford
  • 14 maja – Martin Bernreuther także z Niemiec – organista katedry w Eichstaett
  • 21 maja – Walter D’Arcangelo z Włoch – organista katedry w Chieti.

Zabrzmią dzieła organowe począwszy od twórczości Johanna Sebastiana Bacha, poprzez formy wielkich francuskich i niemieckich romantyków, aż po kompozycje powstałe w czasach współczesnych. Nie zabraknie dzieł stanowiących kanon europejskiej muzyki organowej, lecz także utworów mniej znanych, a nawet dotychczas w Krakowie nie wykonywanych.

Całości programów koncertów dopełni komentarz słowny przygotowany i przedstawiony przez prefekta bazyliki Jarosława Naliwajko SJ, ukazujący prezentowany przez artystów program organowy w kontekście interdyscyplinarnym sztuk oraz wykraczający swoimi przemyśleniami ku wątkom historycznym i filozoficznym. Opiekę merytoryczną nad cyklem pełni jego inicjator, dr hab. Marek Stefański.

Wstęp na koncerty w ramach 8. Wiosennych Dni z Muzyką Organową w Bazylice Jezuitów w Krakowie jest wolny. Początek wszystkich koncertów o godzinie 19.00.

Organizatorem Dni jest Kolegium Księży Jezuitów w Krakowie.

Stabat Mater – Kościół XX. Misjonarzy na Stradomiu

Antonio Vivaldi, Giovanni Battista Pergolesi Stabat Mater – misterium sceniczne. To oryginalne połączenie muzyki Antonio Vivaldiego i Giovanniego Battisty Pergolesiego z elementami gry aktorskiej, kompozycji ruchu scenicznego i oryginalnego kostiumu. Widowisko zachwyca ekspresyjną i piękną w swej prostocie muzyką sakralną, przepełnioną liryką i emocjonalnością, charakterystycznymi dla neapolitańskiej szkoły operowej XVIII wieku.

Stabat Mater to jedna ze średniowiecznych sekwencji modlitewnych, pochodząca z XIII wieku, przypisywana franciszkanom Jacopowi da Todi lub św. Benedyktowi. Melodia wywodzi się z chorału gregoriańskiego i stanowi kanwę kilku arcydzieł muzycznych. Do nich należą Stabat Mater Antonia Vivaldiego i Giovanniego Battisty Pergolesiego. Oba dzieła datowane są na pierwszą połowę XVIII wieku (od 1727 roku decyzją władz kościelnych sekwencja została oficjalnie włączona w liturgię)
Jacek Chodorowski

Reżyseria: Wacław Jankowski
Kierownictwo muzyczne: Michał Łukasz Niżyński
Kompozycja ruchu scenicznego: Jadwiga Leśniak-Jankowska
Kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka

Kontratenor – Łukasz Dulewicz
Sopran – Sylwia Olszyńska
Testes Passionis – Alicja Billewicz, Agnieszka Reiser

  • Sobota, 8 kwietnia 2017, godz. 20.00,
    Kościół XX. Misjonarzy na Stradomiu w Krakowie

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

„Jeszcze Polska Muzyka…” – relacja z koncertu

Jak powszechnie wiadomo w środowisku, krakowska Akademia Muzyczna może się pochwalić naprawdę świetnymi studentami. Dobrym na to przykładem jest koncert, który odbył się w zeszły piątek 24 marca. Jego dwaj bohaterowie – Bartosz Staniszewski oraz Paweł Riess to absolwenci studiów I-go stopnia w klasach dyrygentury. Panowie w ramach swojego dyplomu poprowadzili Orkiestrę Akademii Beethovenowskiej, a w charakterze solistki towarzyszyła im skrzypaczka Marta Magdalena Lelek.

Najtrudniejszym zadaniem dla niej było z pewnością wykonanie pierwszego utworu, a więc I Koncertu skrzypcowego Karola Szymanowskiego. Jest to ponad 20 – minutowa, bardzo złożona kompozycja, która zaskakuje ilością różnorodnych brzmień orkiestry i solowego instrumentu. Partia skrzypiec jest tam niezwykle trudna, gdyż Szymanowski pisząc utwór (a więc w okolicach 1916 roku) konsultował ją z jednym z największych solistów tamtych lat – Pawłem Kochańskim. Marta Lelek w pełni podołała jednak zadaniu, zachowując przy tym liryczność i naturalną ekspresję obecną w tym utworze.

Wielkie brawa należą się też Bartkowi Staniszewskiemu, ponieważ ogarnięcie tak skomplikowanej partytury, a także utrzymanie orkiestry w ryzach przy tak częstych zmianach tempa, może sprawić problem nawet najlepszym.Być może młody dyrygent odważył się poprowadzić tym trudnym utworem ze względu na swoje duże doświadczenie. Batutą machać zaczął w czasie swojej nauki w Państwowej Ogólnokształcącej Szkole Muzycznej II stopnia im. F. Chopina w Krakowie i już na pierwszym roku studiów prowadził założoną przez siebie Orkiestrą Ardente, z którą stale występuje w Polsce i za granicą. Widać to, gdy obserwuje się Bartka przy pracy – jest niesamowicie skupiony, opanowany i nie wykonuje żadnych zbędnych ruchów, realizując (prawdopodobnie) bardzo ścisły plan narracji.

Zupełnie inną duszą wydaje się być Paweł Riess, który dyrygował w trakcie drugiej połowy koncertu. Z Bartkiem różni go właściwie wszystko. Po pierwsze, dobór repertuaru. Poza Koncertem Szymanowskiego poprowadził jeden z najbardziej znanych utworów muzyki zwanej klasyczną, czyli Symfonię „Niedokończoną” h-moll Franza Schuberta. Tymczasem Riess zaczął od bardzo spokojnego i zupełnie innego Lark Ascending Ralpha Vaughana Williamsa (brytyjskiego kompozytora, którego sugestywna i śpiewna twórczość może kojarzyć się z muzyką filmową). Również i w tym utworze wystąpiła solistka, jednak dyrygent skupił się bardziej na wydobyciu delikatnej ekspresji, aniżeli jej współpracy z orkiestrą.

Pierwszy z dyrygentów zachwycał dokładnością i trzymaniem orkiestry w pewnej dyscyplinie. Drugi natomiast, odwrotnie, wyciąganiem maksimum energii i muzyczną zabawą. Doskonale słyszalne było to w finałowej Małej suicie Lutosławskiego, która spodobała się publiczności tak bardzo, że Paweł bisował. Z drugiej strony, trzeba pamiętać o tym, że Bartek dyrygował po prostu trudniejszym – z punktu widzenia akademickiego rzemiosła – repertuarem. Być może jest więc tak, że jeden ceni sobie stabilność, a drugi woli raczej zaryzykować, mając z tego jednak więcej zabawy. Znajduje to zresztą odzwierciedlenie w doborze pojazdu obydwu Panów. O ile bowiem Paweł najchętniej odpala motor, Bartek woli tradycyjnie zasiąść za kierownicą. I dzięki temu jeździ bezpieczniej, ale – no właśnie, ale.

PS W dniu, w którym to piszę, ogłoszone zostały wyniki konkursu na projekt nowej siedziby AM w Krakowie. Jej budowa potrwa jednak długo. Do tego czasu, by w pełni zaprezentować swój talent szerszej publiczności, studenci muszą liczyć na gościnność innych instytucji. Koncert w Lusławicach cieszy więc podwójnie. Po pierwsze, jako potwierdzenie umiejętności młodego zespołu (Orkiestra Akademii Beethovenowskiej gra od 2003 roku, a już prześcignęła poziomem orkiestrę niejednej Filharmonii) i dwóch młodych dyrygentów. Po drugie – bliskiej współpracy Akademii z Europejskim Centrum Muzycznym. Miejmy nadzieję, że taka jej forma będzie miała okazję się powtórzyć – albo stanie się pewną normą.

Koncert inaugurujący 8 edycję cyklu „Jeszcze polska muzyka…”

Europejskie Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego w Lusławicach
piątek, 24 marca, godz. 19.30

Program:
Karol Szymanowski – I Koncert skrzypcowy op. 35
Franz Schubert – VIII Symfonia h-moll D.759 „Niedokończona”
Ralph Vaughan Williams – Lark Ascending
Witold Lutosławski – Mała suita na orkiestrę kameralną

Wykonawcy:
Orkiestra Akademii Beethovenowskiej
Marta Magdalena Lelek – skrzypce
Paweł Riess – dyrygent
Bartosz Staniszewski – dyrygent
Dariusz Stańczuk – słowo

Bartosz Staniszewski. Absolwent Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II stopnia im. F. Chopina w Krakowie z klasy skrzypiec prof. Anny Rychlik. Od 2014 roku studiuje dyrygenturę symfoniczno-operową w klasie prof. dra hab. Rafała Jacka Delekty w krakowskiej Akademii Muzycznej. Wielokrotny uczestnik Międzynarodowych Kursów Dyrygenckich, podczas których pracował z Orkiestrą Akademii Beethovenowskiej pod okiem prof. dra hab. Rafała Jacka Delekty. Jako dyrygent zadebiutował w kwietniu 2014 roku we Francji. W czerwcu 2014 roku poprowadził w Filharmonii Krakowskiej prawykonanie własnej symfonii D-dur. Założyciel i dyrygent Krakowskiej Orkiestry „Ardente”, z którą stale koncertuje w Polsce i za granicą. We wrześniu 2017 wyruszy z własnym zespołem na tournée po północnej Francji.
Paweł Riess. Absolwent Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Ignacego Jana Paderewskiego w Cieszynie. Obecnie kontynuuje studia muzyczne w Akademii Muzycznej w Krakowie na kierunkach: dyrygentura – w klasie dra hab. Macieja Tworka oraz altówka – w klasie dr hab. Bogusławy Hubisz-Sielskiej). W 2015 roku ukończył studia licencjackie z teorii muzyki na tej samej uczelni. Jest członkiem kwartetu smyczkowego Pan Ton, a także prowadzi sekcję altówek oraz asystuje dyrygent Monice Bachowskiej w młodzieżowej orkiestrze kameralnej Fresco Sonare. Zajmuje się również komponowaniem i aranżowaniem. Jest laureatem I nagrody w II Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Toruniu.
Marta Magdalena Lelek. Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 9 lat w klasie skrzypiec prof. Pawła Puczka – Kierownika Katedry Instrumentów Smyczkowych Akademii Muzycznej w Katowicach. Później, kontynuowała naukę pod kierunkiem prof. Antoniego Cofalika, zdobywając w tym czasie nagrody i wyróżnienia. Studia wyższe podjęła w 1999 roku, w prestiżowej The Guildhall School of Music & Drama w Londynie, w klasie skrzypiec prof. Krzysztofa Śmietany. W 2003 uzyskała tytuł Bmus with Honours, a dwa lata później the Master Degree with Distinction in Performance. Występuje z powodzeniem jako solistka z orkiestrami symfonicznymi i kameralnymi (często narodowymi) w Europie (Polska, Niemcy, Włochy, Albania, Francja, Ukraina, Rosja, Hiszpania, Portugalia, Republika Czeska), Azji, Ameryce, Ameryce Południowej, Australii.


źródła wykorzystane w publikacji:
Biogramy artystów i logo „Jeszcze Polska Muzyka …”, pochodzą ze strony internetowej Europejskiego Centrum Muzyki Krzysztofa Pendereckiego www.penderecki-center.pl | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Nabucco – ICE Kraków, 15 marca 2017

Już w marcu w Centrum Kongresowym ICE Kraków będzie można zobaczyć słynną operę Giuseppe Verdiego Nabucco. W rolę tytułową wcieli się znany polskiej publiczności z koncertów Verdi Gala Giulio Boschetti. W widowisku operowym w roli Abigail wystąpi Silvia Rampazzo. Towarzyszyć im będzie chór Opery Polskiej oraz Roncole Verdi Orchestra.

Scenografia przygotowana na potrzeby widowiska jest inspirowana starożytną Bramą Isztar, której charakterystyczną cechą jest ogromna feria barw zastosowana w jej dekoracji. Uzupełnienie stanowić będą nasycone kolorami stylizowane kostiumy. Mimo, iż w Polsce Nabucco w produkcji Agencji Artystycznej Pro Musica wystawiane będzie po raz czwarty, to od momentu premiery 31.10.1994 roku w Stuttgarcie prezentow no ją już z wielkim powodzeniem na ponad 170 prestiżowych scenach, m. in.: Tonhalle w Zurychu, International Congress Center w Berlinie, Theatre d’Esche w Luksemburgu, Theatre de Beaulieu w Lozannie, Alte Oper we Frankfurcie.

O NABUCCO

NABUCCO to jedna z pierwszych oper Verdiego, która już od dnia premiery 9 marca 1842 roku w La Scali przyniosła kompozytorowi niezwykły sukces i sławę. Fenomen tego arcydzieła związany jest ściśle z historią Włoch, których północne prowincje właśnie w tym okresie były pod panowaniem Austrii, a Verdi – gorący patriota całym
sercem popierał aktywnie działające ruchy wolnościowe.
Główną osią akcji opery jest bowiem dążenie narodu żydowskiego do uwolnienia się spod jarzma Babilończyków. Analogie były czytelne, wzniosła muzyka Verdiego porywała publiczność do burzliwych demonstracji patriotycznych a przepiękne Va pensiero… stało się nieformalnym hymnem Włoch. Również samo nazwisko młodego kompozytora stało się dla rewolucjonistów homonimem oznaczającym: Victor Emmanuel, Rex d’Italia (V.E.R.D.I.).

W Polsce po raz pierwszy Nabucco wykonano w 1850 roku we Lwowie oraz w 1852 r. w warszawskim Teatrze Wielkim. Po wojnie, w maju 1983 roku Nabucco wystawiła Opera Śląska we wspaniałej interpretacji Napoleona Siessa, a Va pensiero… śpiewane zza krat ze wzniesionymi rękami, podczas trwającego wciąż stanu wojennego, było szalenie przejmującym akcentem. Obecnie Nabucco Giuseppe Verdiego należy do żelaznego repertuaru niemal
każdego teatru operowego na świecie.

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Misteria Paschalia 2017

Misteria Paschalia 2016

Dzięki niemu muzyka dawna stała się wizytówką Krakowa – Misteria Paschalia to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i najważniejszych europejskich festiwali poświęconych muzyce renesansu i baroku. Zasłużył na to miano konsekwentnie budowanym wizerunkiem, spójną ideą oraz wysmakowanym programem. Prezentowany jest tu niepowtarzalny repertuar, w tym przedsięwzięcia nowe lub przygotowane specjalnie na Misteria Paschalia. Formuła opiera się na prezentacji starannie wyselekcjonowanej muzyki związanej z Wielkim Tygodniem i Wielkanocą, wykonywanej przez uznanych mistrzów i wybitnych interpretatorów muzyki dawnej. W ciągu trzynastu lat powstała marka, która przyciąga melomanów z całego kraju i jednocześnie promuje Kraków jako miasto, w którym odbywają się wydarzenia kulturalne na najwyższym światowym poziomie.

Festiwal powróci w przyszłym roku w nowej, poszerzonej i wyjątkowo spójnej formule, której założeniem jest prezentowanie programu skupionego wokół innego kręgu kulturowego i estetyki charakterystycznej dla wykonawstwa muzyki dawnej. Pierwszym krajem, od którego rozpoczynamy nowy rozdział historii festiwalu jest Francja. W trakcie Wielkiego Tygodnia arcydzieła francuskiej i europejskiej muzyki dawnej przedstawią najsłynniejsze zespoły, dyrygenci i soliści z Francji oraz innych krajów Europy. Do współpracy przy tworzeniu programu 14. edycji festiwalu Misteria Paschalia Prezydent Miasta Krakowa – Jacek Majchrowski – zaprosił goszczącego już na festiwalu uznanego artystę, czołowego francuskiego dyrygenta, założyciela i dyrektora artystycznego zespołu Le Poème Harmonique, Vincenta Dumestre’a.

Począwszy od 14. edycji festiwal Misteria Paschalia rozpoczyna prestiżową współpracę ze słynnym francuskim kanałem Mezzo, poświęconym w całości muzyce poważnej i jazzowej. Tonąca w świecach i pięknie wyreżyserowana przez specjalistę od barokowych spektakli Benjamina Lazara inauguracja festiwalu – polska prapremiera wyjątkowego dzieła Claudia Monteverdiego: „Selva Morale e Spirituale” – będzie transmitowana przez telewizję Mezzo (w bezpośredniej transmisji blisko 30 milionów widzów w 60 państwach świata). Francuska telewizja w ramach współpracy będzie emitować na antenie również inne festiwalowe koncerty, a także wywiady z artystami i relacje prosto z Krakowa.

Honorowy patronat nad festiwalem objął Pierre Lévy, Ambasador Francji w Polsce.
Organizatorami festiwalu Misteria Paschalia są Miasto Kraków i Krakowskie Biuro Festiwalowe. Zapraszamy do Krakowa w terminie od 10 do 17 kwietnia 2017 roku.

Więcej informacji i program:

 

źródło informacji:
Strona internetowa Festiwalu | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Pianista Georgijs Osokins w Filharmonii Krakowskiej

W sobotę 11 lutego 2017 roku o godz. 18.00 w Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie wystąpi pianista, który w trakcie ostatniego Konkursu Chopinowskiego w 2015 wywołał prawdziwą burzę wśród recenzentów i melomanów, jednych przyprawiając o zachwyt, innych o zawrót głowy – Georgijs Osokins.

Łotewski pianista w trakcie XVII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina był dwudziestoletnim studentem Juilliard School of Music i miał na koncie nagrody kilku mniejszej rangi konkursów pianistycznych. Od pierwszego etapu zwrócił uwagę słuchaczy budzącymi kontrowersje interpretacjami oraz przykuwającym uwagę wyglądem. Porównywany do Pogorelića, czy Bozhanova (podobnie jak niegdyś on podczas konkursowych zmagań grał siedząc na własnej ławie do fortepianu), wywoływał skrajne emocje wśród publiczności. Padały wobec niego określenia, które rzadko pojawiają się w merytorycznych recenzjach – „kabotyński”, „skandalizujący”, jego kolejne występy wzbudzały jednak ogromne wprost zainteresowanie publiczności i niezwykły ruch w sieci internetowej. Doceniło go również jury Konkursu Chopinowskiego, składające się z najznakomitszych szopenistów świata, przyznając Osokinsowi wyróżnienie.

Oczywiście mam świadomość, że moja gra mogła kogoś sprowokować, bo była miejscami odległa od tradycji, od tego jak zwykło się grać Chopina. Jeśli ludzie się o coś spierają, to znaczy że wywarło to na nich wrażenie. Uważam, że każdy wielki artysta powinien być kontrowersyjny. (…) Możesz się z czymś nie zgodzić, ale nie pozostawia cię to obojętnym. Ale prowokowanie nie powinno być celem samym w sobie, musi być za tym jakaś myśl – powiedział artysta krótko po konkursie w wywiadzie udzielonym dla portalu meakultura.pl

W Krakowie Georgijs Osokins wystąpi w terminie uprzednio zarezerwowanym dla Kate Liu, która z powodu choroby odwołała swój przyjazd.

Bilety: 60 i 40 zł, wejściówki na miejsca stojące – 25 zł (sprzedaż godzinę przed recitalem)
Bilety zakupione na recital Kate Liu zachowują ważność. Istnieje także możliwość zwrotu biletu.
Zwrot biletów zakupionych przez internet należy zgłosić pod adresem: widownia@filharmonia.krakow.pl.

Kasa biletowa:  wt.-pt. godz. 10-14, 15-19, soboty i święta – godzinę przed koncertem.
Rezerwacja: widownia@filharmonia.krakow.pl, tel. +48 12 429 13 45

źródło informacji:
Materiały prasowe Filharmonii Krakowskiej, foto: Janis Romanovskis | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

„Antonio Vivaldi Koncert” – Aula Florianka w Krakowie

W koncercie „Antonio Vivaldi Koncert” wystąpią znakomici, młodzi skrzypkowie Maria Stabrawa (Niemcy) i Wiktor Modrzejewski (Universität für Musik und darstellende Kunst Graz), którym towarzyszyć będzie orkiestra kameralna z Krakowa Vivaldi Orkiestra pod dyrekcją Stanisława Krawczyńskiego. Słowo wstępne – dr hab. Małgorzata Janicka-Słysz.

plakat-antonio-vivaldi-koncert-_900Podczas koncertu zostanie zaprezentowane arcydzieło światowej literatury muzycznej „Cztery pory roku” oraz Koncert a-moll na dwoje skrzypiec Antonio Vivaldiego. Cykl czterech koncertów skrzypcowych Le Quattro Stagioni (Cztery pory roku) Antonio Vivaldiego należy do najbardziej popularnych obecnie dzieł muzyki poważnej, to muzyka, będąca kwintesencją baroku włoskiego – barwna, pełna temperamentu, wirtuozowska i emocjonalna.

Koncerty składające się na Pory roku mają typowy dla Vivaldiego schemat trzyczęściowy, bazujący na prawach kontrastu i zaskoczenia: skrajne ogniwa burzliwe, wirtuozowskie, obfitujące w gwałtowne spięcia dramatyczne, podczas gdy część środkowa – słodka, idylliczna, rozmarzona – urzeka zmysłowym pięknem melodycznym. Wirtuozeria u Vivaldiego (który sam był wielkim skrzypkiem) nie jest tylko olśniewającym popisem akrobatycznej sprawności, ale także potężnym środkiem wyrazu. Vivaldi jest jednym z najświetniejszych malarzy natury, znakomitym weneckim kolorystą.

Organizatorzy koncertu:
Akademia Muzyczna w Krakowie
Stowarzyszenie im. Janusza Korczaka w Krakowie
Młodzieżowy Dom Kultury im. Janusza Korczaka w Krakowie
Patronat honorowy:
Marszałek Województwa Małopolskiego

Opery w wersjach scenicznych – Opera Rara 2017

Opery w wersjach scenicznych. Z rozmachem – trzy tytuły obejmujące aż siedem spektakli. Interdyscyplinarne, karmiące wszystkie niemal zmysły, wciągające w świat reżyserskiej wizji: „Le Carnaval Baroque”, „Halka” i „A Madrigal Opera” – oto opera w pełnej krasie. Festiwal Opera Rara 2017 odpowiada na apele publiczności i poszerza swój repertuar o produkcje sceniczne i semisceniczne, które zdolne są pokazać prawdziwe oblicze opery – dzieła kompletnego. Organizatorami festiwalu są: Miasto Kraków, Krakowskie Biuro Festiwalowe i Capella Cracoviensis.

„Gesamtkunstwerk, correspondence des arts” – bez względu na określenie, którego użyjemy, scenicznie wystawiona opera będzie najpełniejszą realizacją ideału syntezy sztuk. Literatura, muzyka, teatr, taniec, nierzadko także sztuki plastyczne, wszystko to karmi zmysły i pobudza wyobraźnię. A skoro ambicją festiwalu Opera Rara jest tworzyć projekty autonomiczne, budować kulturową tożsamość Krakowa i ograniczać się jedynie wyobraźnią, sceniczne wersje operowych dzieł spełniają ją w sposób wyborny!

W programie festiwalu znalazły się tym samym trzy tytuły, które pokażą teatralną siłę muzyki, słowa i ruchu. Po pierwsze, produkcja francuskiego zespołu Le Poème Harmonique, dyrygenta Vincenta Dumestre’a i młodej, zakochanej we wczesnobarokowej estetyce reżyserce Cécile Roussat: „Le Carnaval Baroque”. Karnawałowy szał, odskocznia od codzienności, radość, groteska, akrobaci, commedia dell’arte, a nade wszystko piękne w swej prostocie XVII-wieczne włoskie piosenki, wywołujące uśmiech lub melancholię. Po drugie dzieło Stanisława Moniuszki, słynna „Halka”, ale w wersji potrójnie zaskakującej: pierwotnej, dwuaktowej wileńskiej z 1848 roku, odartej z hitów, ale spójnej i z mocnym społecznym przekazem; wykonanej na instrumentach historycznych przez bezbłędną Capellę Cracoviensis; wreszcie w reżyserii Cezarego Tomaszewskiego, znanego z tak samo pełnych czułości dla muzycznej i teatralnej materii, jak odważnych inscenizacji. I po trzecie, dzieło wielkiego minimalisty Philipa Glassa, „A Madrigal Opera”, kompozycja XX-wieczna, a w swym charakterze niezwykle pierwotna, opowiadająca taką historię, jaką zaproponują reżyser – w tej roli zadebiutuje we współpracy z Capellą Cracoviensis Krzysztof Garbaczewski – oraz nasza wrażliwość.

Wobec tego inauguracja. Wspaniała, bo festiwal Opera Rara nie może zadowolić się przeciętnością. 18 stycznia na scenie Teatru im. Juliusza Słowackiego będziemy świadkami brawurowej rekonstrukcji,

łączącej w sobie w niespotykany wcześniej sposób wspaniałą wczesnobarokową muzykę, taneczny spektakl, akrobacje i pantomimę oraz nieskrępowaną radość właściwą karnawałowym szaleństwom w XVII-wiecznych. Projekt „Le Carnaval Baroque”, który przywiezie do Krakowa zespół Le Poème Harmonique, przywoła świat przeszłości, w którym groteska miesza się z melancholią. A wszystko to w uzasadnionej historycznie scenerii i z użyciem wiedzy dostępnej w XXI wieku, by nie spychać wykonawstwa historycznie poinformowanego do zakurzonego narożnika teatralnej archeologii, a tworzyć sztukę żywą i zdolną angażować współczesnego widza w stopniu równie intensywnym, jakiego doświadczyć mogli uczestnicy weneckiego karnawału cztery wieki temu.

Tymczasem „A Madrigal Opera” Philipa Glassa z 1979 roku będzie wystawiona aż trzykrotnie. Dzieło to tajemnicze, gdyż wszystko, co prócz muzyki możemy wyczytać z partytury, to data kompozycji i obsada (sześć głosów: sopran, dwa mezzosoprany, tenor, baryton, bas oraz skromne instrumentarium – skrzypce i altówka). Libretto tego utworu właściwie nie istnieje, są to zaledwie skrawki sylab – daje to niezwykle pole dla reżyserskiej inwencji i dramaturgicznego kształtowania, jedynym drogowskazem jest kompozycja Glassa. A drogowskaz to sylabiczny, repetytywny i pełen napięć, szczególnie dobrze wyczuwalnych w ascetycznej strukturze utworu. Jak z tą przejrzystą i nasyconą emocjami materią zmierzą się muzycy Capelli Cracoviensis i Krzysztof Garbaczewski, utalentowany reżyser teatralny umiejętnie eksperymentujący z wykorzystaniem w spektaklach nowych mediów, przekonamy się 20, 21 i 22 stycznia. Spektakle odbędą się w kameralnej auli błogosławionego Jakuba przy ul. Franciszkańskiej 4, lokalizacji tyle zaskakującej, co realizującej ideę wielowątkowości festiwalu.

W samym środku festiwalu Opera Rara czeka nas prawdziwy muzyczny dramat. Rozdarcie zwielokrotnione echem galicyjskiej rabacji, nieszczęśliwa miłość, urwisko nad potokiem, szaleństwo. Dwuaktowa, wileńska wersja „Halki” Stanisława Moniuszki zwięźle i wartko opowiada o tragedii kontrastując nieszczęście góralskiej dziewczyny z weselną fetą obłudnego Janusza, obiektu jej westchnień. Dwa odmienne światy, zdegenerowana arystokracja, pałający żądzą zemsty lud, a między nimi zawieszona zrozpaczona Halka, narzędzie ostrej krytyki społecznej w rękach Moniuszki i librecisty Włodzimierza Wolskiego. Opera miała premierę 1 stycznia 1848 roku, została wówczas zaprezentowana w wersji koncertowej. W Krakowie melomani zobaczą wersję sceniczną, angażującą wytrawnych muzyków, m.in. sopranistki Natalię Kawałek (w roli tytułowej) i Małgorzatę Rodek, Jakuba Pawlika (tenor) i barytona Sebastiana Szumskiego. Solistom towarzyszyć będzie grająca na historycznych instrumentach Capella Cracoviensis prowadzona przez Jana Tomasza Adamusa oraz Aldona Grochal, wybitna aktorka Narodowego Starego Teatru, która wcieli się w gwiazdę operowych scen, najsłynniejszą Halkę w historii – Marię Fołtyn. Całość wyreżyseruje znany z głośnej współpracy z krakowskim zespołem Cezary Tomaszewski, kostiumy i scenografię przygotuje artystyczny duet Bracia. Także „Halka” wystawiona zostanie trzy razy, kolejno 31 stycznia oraz 1 i 2 lutego na scenie Sali Teatralnej Centrum Kongresowego ICE Kraków.

UWAGA: Bilety oraz karnety na festiwalowe koncerty można kupować w portalu www.eventim.pl oraz w punktach informacji miejskiej InfoKraków (InfoKraków Pawilon Wyspiańskiego, InfoKraków ul. św. Jana 2, InfoKraków ul. Powiśle 11, InfoKraków Sukiennice, InfoKraków ul. Józefa 7, InfoKraków ul. Szpitalna 25, InfoKraków ICE Kraków ul. Marii Konopnickiej 17). Szczegółowy cennik oraz informacja o karnetach dostępne są na www.operarara.pl. Bilety na poszczególne wydarzenia kosztują od 20 zł do 120 zł, a karnety od 70 zł do 450 zł.

Organizatorami festiwalu są: Miasto Kraków, Krakowskie Biuro Festiwalowe i Capella Cracoviensis.
Partner: Teatr im. Juliusza Słowackiego.

Więcej informacji: 

 

„Antonio Vivaldi Koncert” – wywiad i prezentacja solistów

W krakowskiej Auli Florianka, 22 grudnia 2016 o godzinie 18:00 w koncercie „Antonio Vivaldi Koncert” wystąpią znakomici, młodzi skrzypkowie Maria Stabrawa (Niemcy) i Wiktor Modrzejewski (Universität für Musik und darstellende Kunst Graz). Towarzyszyć im będzie orkiestra kameralna z Krakowa Vivaldi Orkiestra pod dyrekcją Stanisława Krawczyńskiego. Słowo wstępne – dr hab. Małgorzata Janicka-Słysz.

Podczas koncertu zostanie zaprezentowane arcydzieło światowej literatury muzycznej “Cztery pory roku” oraz Koncert a-moll na dwoje skrzypiec Antonio Vivaldiego. Cykl czterech koncertów skrzypcowych Le Quattro Stagioni (Cztery pory roku) Antonio Vivaldiego należy do najbardziej popularnych obecnie dzieł muzyki poważnej, to muzyka, będąca kwintesencją baroku włoskiego – barwna, pełna temperamentu, wirtuozowska i emocjonalna.

Muzyczny Kraków zadał kilka pytań bohaterom koncertu. Po ich przeczytaniu z jeszcze większą uwagą będziemy słuchać muzyki w ich wykonaniu.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Jak to jest być „młodym zdolnym” ?

Maria Stabrawa – Normalne,  kiedyś czytałam niemieckiego ‘Hirnforscher’ Gerald Hüter: Każdy człowiek jest zdolny w czymś od urodzenia. To tylko nasz system edukacyjny, wychowanie potem te dzieci robi normalne, aby pasować do tego właśnie naszego systemu …

Wiktor Modrzejewski – Za bardzo o tym nie myślę … Z jednej strony na pewno miło jest sobie powiedzieć, że jestem utalentowany i wyjątkowy, ale z drugiej nakłada to tylko niepotrzebne oczekiwania i w pewnym sensie odejmuje wartość mojej pracy – w końcu jestem zdolny więc to wszystko powinno być dla mnie łatwe prawda? 🙂 Staram się unikać używania słów jak “zdolność” czy “talent”…  na scenie i w momencie nie mają one żadnego znaczenia oraz mogą zahamować drogę postępu.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – … początki – jak wyglądały? Czyli Wasz pierwszy kontakt z nauką muzyki?

Maria Stabrawa – Rodzice są muzykami więc nawet jeszcze nie narodzona byłam otoczona muzyką. Ah, potem chciałam grać na skrzypcach, bo tata gra na skrzypcach.

Wiktor Modrzejewski – Na pewno zaczęło się od mamy, która grała na skrzypcach i przekazała pałeczkę mnie. Dla mnie to był tylko ładnie wyglądający kawałek drewna i nie miałem pojęcia na co się piszę 🙂

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Skrzypce? Miłość od pierwszego wejrzenia czy przemyślany wybór? A może propozycja nie do odrzucenia?

Maria Stabrawa – Raczej coś co naprawdę chciałam, bo myślałam ze każdy „cool” człowiek gra na skrzypcach

Wiktor Modrzejewski – Wszystko na raz? Bardzo utożsamiałem się ze skrzypcami od początku i sam instrument zawsze mnie pociągał ale chciałem rzucić muzykę dwukrotnie podczas mojej nauki. Znalazłem jednak swoje powody, żeby dalej grać i był to przemyślany wybór ale nie mogę zaprzeczyć, że zawsze czułem „zwierzęcą” więź z instrumentem i teraz jest nierozłączną częścią „mnie”.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Rozmawiając z muzykami pytam o proporcje talentu i ciężkiej pracy. Zwykle ten pierwszy to liczba jednocyfrowa? A jak jest u Was.

Maria Stabrawa – Ja miałam szczęście że skrzypce mi bardzo lekko idą… Ale jednak pracy jest niesamowicie dużo. Podczas studiów w Londynie zaczęłam naprawdę bardzo dużo ćwiczyć bo nagle też trzeba było mieć szeroki program i szybko.

Wiktor Modrzejewski – Jak już powiedziałem nie lubię nazywać ludzi „zdolnymi” czy „talentami”, ponieważ talent to nie osoba tylko jej część ale ma niezaprzeczalnie duży wpływ na grę. 30% talent 10% ciężka praca 60% wiedza jak pracować.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – A oprócz muzyki? Znajdujecie jeszcze na „coś” czas?

Maria Stabrawa – Ja oprócz gry na skrzypcach zajęłam się tak zwanym neurolingwistycznym programowaniem. Zainteresowałam się zachowaniem ludzkim i tym jak człowiek myśli, dlaczego. Trochę w tym tez jest filozofii… Ja się bardzo tym interesuje, aż tak że chodziłam na kursy i się tego nauczyłam profesjonalnie. Przez 5 lat chodziłam w wolnym czasie na kursy. Dawało mi to tak dużo ciekawych informacji i otworzyło mi oczy patrzą na ten świat.

Wiktor Modrzejewski – Zdecydowanie 🙂 bardzo lubię gotować i chodzić na spacery. Interesuje mnie filozofia wschodu i lubię spędzać czas na myśleniu. Chętnie spotykam się z przyjaciółmi na byle co i gadanie o głupotach (mam świetnych przyjaciół) ale potrzebuję też czasu dla siebie w ciszy. Jestem również zagorzałym graczem (komputerowym).

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Jak wyobrażacie sobie swoją karierę i swoje życie … powiedzmy za 20 lat?

Maria Stabrawa – Gram piękną muzykę – z tego mogę żyć. Mam troje dzieci, rodzinę. Mam dużo przyjaciół. Jestem szczęśliwa.

Wiktor Modrzejewski – Chciałbym uczyć, czuję do tego powołanie i kocham muzykę kameralną. Pewnie będę też grał w orkiestrze. Jakiej? Gdzie? Tego żaden muzyk nie może przewidzieć i nawet o tym specjalnie nie myślę. Koncentruję się na tu i teraz i daję z siebie wszystko, a jutro to niewiadoma.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – 4 Pory Roku Vivaldiego … jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł – to Wam pomoże, czy raczej zaszkodzi?

Maria Stabrawa – Na pewno pomoże! Ja bardzo lubię grać popularne kompozycje, a szczególnie jak inaczej je czuję niż większość. Chyba trochę lubię prowokacje.  

Wiktor Modrzejewski – Nie jest to łatwe zadanie, ponieważ ludzie mają już wyrobione opinie i wymagania co do utworu ale Pory Roku są tak wspaniałą kompozycją i wdzięczną do grania, że się tym nie przejmuję. Cały cykl kipi energią i pozwala na dużą indywidualność i ważne jest przekazać ekscytację grania go publiczności.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Czy czujecie się „obywatelami świata” … czy podróże i nauka praktycznie na całym świecie Was nie męczą, czy stanowią pomoc a może przeszkodę w Waszym rozwoju.

Maria Stabrawa – Na pewno każdy muzyk się czuje trochę obywatelem świata. I to jest wlaśnie to najpiękniejsze w zawodzie. I bardzo boli kiedy jacyś politycy próbują świat rozdzielić zamiast zauważyć, że my wszyscy jesteśmy tacy sami. Wszyscy chcemy być kochani, być szczęśliwi… Ale muszę powiedzieć że oczywiście trochę też męczy podroż, jednak w moim wieku jeszcze mam dużo siły i ochoty jeździć po świecie!!!

Wiktor Modrzejewski –  Studia za granicą pomogły mi jako osobie oraz  jako skrzypkowi nieprawdopodobnie. Styczność z kulturami i ludźmi z całego świata naprawdę rozwija i życzę wszystkim takiego doświadczenia. Nie lubię jednak zbyt często podróżować.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) – Jak na tej muzyczno – koncertowej mapie plasuje się Kraków?

Maria Stabrawa – Ciekawe! Każdy muzyk świata zna Kraków!

Wiktor Modrzejewski – Jest to na pewno piękne miasto przepełnione kulturą i kolorem. Czuję jednak, że środowisko krakowskie jest dość zamknięte jak na tak piękne i ważne kulturowo miasto… Kraków zasługuje na naprawdę piękną Filharmonię (bez turkotu tramwajów) i jeszcze więcej orkiestr. Jednak słowa muzyka i Kraków wszędzie dobrze się kojarzą.

Andrzej Wodziński (Muzyczny Kraków) –  Ostanie pytanie, wiem, że artyści za nim nie przepadają, ale z dziennikarskiego obowiązku muszę je zadać – Wasze plany na przyszłość? (muzyczną przyszłość oczywiście).

Maria Stabrawa – Dużo gry kameralnej muzyki, dużo gry w świetnej orkiestrze gdzieś z przodu, dużo solo i dużo miłego czasu z miłymi ludźmi, muzykami i nie muzykami

Wiktor Modrzejewski – Najlepszy plan to brak planu 🙂 Kontempluję powrót do ojczyzny ale jak powiedziałem wcześniej…  Muzyk nigdy nie przewidzi.

 
Maria Stabrawa – skrzypceTo co jest najważniejsze w muzyce, nie jest zapisane w nutach“ – tą myśl Gustava Mahlera chce realizować Maria Stabrawa jako skrzypaczka. Jej repertuar muzyczny ma szeroki zakres. Jako solistka występowała grając między innymi koncert skrzypcowy Sibeliusa, Rondo Capriccioso Saint- Saensa i Romans Beethovena w sali koncertowej Filharmonii Berlińskiej. Na zaproszenie Ambasady Polskiej grała, jako solistka w Tokio koncert skrzypcowy Mozarta A-Dur w słynnej sali Kioi. W roku 2013 wykonała koncert podwójny na skrzypce i wiolonczelę Brahmsa, jako solista – zaproszony gość przez Landesjugendorchester Mecklenburg-Vorpommern.

Podczas studiów w Guildhall School of Music and Drama w Londynie doświadczyła ważnych impulsów kameralnej muzyki pod kierunkiem Takacs Kwartet i Belcea Kwartet. W klasie Jacqueline Ross pogłębiła swoją wiedzę w zakresie wykonania historycznego stylu muzyki barokowej i studiowała Partity i Sonaty J. S. Bacha. Jako stypendystka Akademii orkiestrowej Herberta v. Karajana przy orkiestrze Berlińskich Filharmoników uczestniczyła w kursach mistrzowskich barokowych u Reinhard Goebel i Giovanni Antonini. Prowadziła w koncertach orkiestrę Akademii Herberta v. Karajana od pulpitu, między innymi akompaniując Lang Langowi. W tym zakresie grała także, jako koncertmistrz pod batutą Simona Rattla, który ją określił jako: „great player, excellent leader and really wonderful relaxed personality“. Jako kameralistka współpracowała z takimi zespołami i muzykami jak Philharmonia Quartett Berlin, Scharounensemble, Dante Quartett. Jörg Widmann, Julian Steckel, Norbert Anger, Da Sol Kim, Valentin Radutiu, Lena Neudauer i z członkami Filharmoników Berlińskich. Między innymi w salach takich jak Grosses Festspielhaus Salzburg, Alte Oper Frankfurt, w sali koncertowej Filharmonii Berlińskiej, St. Lukes London, Helferei Zürich i w sali koncertowej Muzeum Żydowskiego w Berlinie. Poza tym zostaje zapraszana regularnie na festiwale muzyczne w Europie i Ameryce.

W roku 2012 firma Castello nagrała z Marią Stabrawą i innymi młodymi muzykami płytę CD/DVD, na której znalazły się Trio fortepianowe F. Chopina oraz Kwintet fortepianowy J. Zarębskiego. Płyta ta została nominowana do Nagrody Fryderyka 2012 za najlepszy album zespołu kameralnego.

Maria Stabrawa grała od 2011-2016 regularnie, jako substytut drugich i pierwszych skrzypec Berlinskich Filharmoników, między innymi wszystkie cykle – Sifnonie Mahlera, Beethovena, Schumana, Sibeliusa i Brahmsa oraz brała udział w nagraniach z Simon Rattle. Miała okazje współpracować z największymi dyrygentami naszego czasu: Danielem Barenboim, Bernhardem Haiting, Herbertem Blomstedt, Claudio Abbado, Simonem Rattle, Valerii Gergiev, Pierrem Boulez, Maris Janson, Paavo Jäarvi i Danielem Hardingiem i innymi.

Wiktor Modrzejewski – skrzypce Student Universität für Musik und darstellende Kunst Graz w klasie skrzypiec. Studiował w klasie znakomitego pedagoga i wirtuoza Prof. Yaira Klessa (Izrael) oraz w klasie koncertmistrzyni Volksoper Wien Prof. Vesna Stankowic-Moffat (Serbia/Austria). W 2012 roku otrzymał dyplom ukończenia PSM II stp. im. M. Karłowicza w Krakowie w klasie skrzypiec prof. zw. Tadeusza Gadziny – prowadzącego mistrzowską klasę skrzypiec w Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, prymariusza słynnego Kwartetu Wilanów.

Jest laureatem licznych ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów skrzypcowych. Uczestniczył w lekcjach mistrzowskich w klasie skrzypiec u następujących profesorów: Jadwigi Kaliszewskiej, Wiesławy Kwaśny, Marcina Baranowskiego, Bartosza Bryły, Zakhara Brona (Aka¬demia Muzyczna w Zurichu i Madrycie), Yair Kless (Akademia Muzyczna w Graz i Manchesterze), Ivry Gitlis (Izrael).

Wiktor Modrzejewski jest stypendystą: X edycji Funduszu Pomo¬cy Młodym Talentom Jolanty i Aleksandra Kwaśniewskich (2006), Małopolskiej Fundacji Stypendialnej Sapere Auso (2007, 2015), Programu Stypendialnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska” (2010), oraz Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci (2011/12). W 2010 r. otrzymał nagrodę Stuart Holland Memorial Award podczas kursu „Morningside Music Bridge” w Calgary (Kanada).