Archiwum tematu: Bez kategorii

„Balet triadyczny” Oskara Schlemmera – ICE Kraków

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka, Krakowskie Biuro Festiwalowe, operator Centrum Kongresowego ICE Kraków oraz Dom Norymberski mają przyjemność zaprosić na wyjątkowe wydarzenie – dwa spektakle Baletu triadycznego – współczesną wersję arcydzieła Oskara Schlemmera.

Przedstawienia te są wydarzeniami zamykającymi prezentację dzieł Oskara Schlemmera i Tadeusza Kantora podczas wystawy SchlemmerǀKantor (Cricoteka, 14.10.2016 – 15.01.2017). W Roku Awangardy, polska publiczność będzie miała niezwykłą okazję zobaczyć jedną z najważniejszych inscenizacji teatralnych w historii sztuki. To niezwykłe wizualne wydarzenie, uczta i gratka dla wielbicieli Bauhausu, tańca, teatru i sztuk performatywnych.

Zrekonstruowany w przekształconej wersji choreograficznej Gerharda Bohnera Balet triadyczny został przygotowany w 2014 r. w Monachium przez Bayerisches Staatsballett we współpracy z Akademie der Künste w Berlinie. Fenomenalna przebudowa choreografii baletu dokonana przez Bohnera, jak też wybitne rekonstrukcje kostiumów baletowych do spektaklu – poprzedzone wielomiesięcznymi badaniami interdyscyplinarnego zespołu na Akademie der Künste – doprowadziły do powstania jednego z najwybitniejszych przedsięwzięć sztuki baletowej ostatnich dekad. Ten wyjątkowy, nowoczesny, obchodzący się bez akcji i klasycznej narracji spektakl, pokazywany był na całym świecie. Za każdym razem cieszy się stuprocentową frekwencją widowni, niezależnie od szerokości geograficznej.
Schlemmer – w przeciwieństwie do swoich kolegów z Bauhausu: Wassilego Kandninsky’ego, Andora Weiningera czy Xantiego Schawinkskiego – nie chciał ani abstrakcyjnej scenografii ani czystej, pozbawionej ludzkiego ducha, mechanizacji. Chodziło mu o syntezę naturalności i sztuczności, o uzdrawiającą schematyczność w służbie wyższym celom. Już w tekście programu, który Schlemmer napisał w 1922 r., możemy znaleźć pochwałę zbawczego oddziaływania techniki, co artysta potwierdza w swoim balecie, i co pozwala, poprzez „maszynę człowieka” i „mechanizm ciała”, świadomie i wyraźnie odczuwać.

Rekonstrukcje wielkich arcydzieł zawsze rodzą pytanie o wierność wobec oryginału i współczesną nośność dawnych dzieł przywróconych scenie. Ewentualne wątpliwości rozwiewa znana amerykańska artystka Laurie Anderson, której w latach 70. sławę przyniosły multimedialne performance. Po obejrzeniu zrekonstruowanego spektaklu Schlemmera Tańce Bauhausu w nowojorskim Muzeum Guggenheima napisała:
(…) Tańce Schlemmera były naprawdę żywe i piękne, wydawało się jakby dopiero powstały….To był szok, poczuć ten rodzaj kontynuacji i spostrzec, że artyści mają pomysły, które później wykorzystują inni twórcy, że w rzeczywistości nie istnieje żaden postęp, lecz jest to swego rodzaju wybiegająca w przód lub cofająca się, rozciągnięta w czasie konwersacja (…).

Oskar Schlemmer niemiecki malarz, plastyk, tancerz, choreograf, reżyser, pedagog i poeta należy do najważniejszych twórców europejskiej awangardy XX w. Interdyscyplinarne założenia, charakterystyczne dla wszystkich twórców Bauhausu, do którego Schlemmer należał w latach 1921–1929, znaleźć można w wielu jego pracach. Fazy przejściowe pomiędzy poszczególnymi mediami są płynne i w niezwykły sposób łączą się w jego dziele totalnym, jakim był Balet triadyczny. Tańcowi ekspresyjnemu oraz klasycznemu baletowi Schlemmer przeciwstawiał się wprowadzając nowe pomysły, których odpowiedniki znaleźć można było tylko w pewnych produkcjach Baletów Rosyjskich Diagilewa, dla których kostiumy czy scenografię projektowali tacy artyści jak Natalia Gonczarowa, Michail Larionow czy Pablo Picasso. Jedynym, który, tak jak Schlemmer, projektował spektakle baletowe jako jednorodnie dzieła, był Fernand Leger (La Creation du Monde, 1923, Le Ballet Mécanique, 1924).

Publiczne spektakle Tańca triadycznego, jak ten w 1922 r. w Teatrze Württemberskim w Stuttgarcie, należały do rzadkości. Z pierwotnych 18 kostiumów została tylko połowa i nie zachował się żaden materiał filmowy z zapisem ówcześnie granych przedstawień. Można je sobie, dzięki fotografiom poszczególnych scen, recenzjom oraz precyzyjnym notatkom Schlemmera, wyobrazić. Chociaż pierwsza rekonstrukcja, która między innymi powstała w oparciu o tańce Bauhausu, została wykonana dopiero w 1968 r., już od początku lat 60. artysta był uważany nie tylko za ważnego przedstawiciela modernizmu w dziedzinie sztuk wizualnych i malarstwa, lecz także za rewolucyjnego i nowatorskiego scenografa. W 1970 r. dawna uczennica Mary Wigman Margaret Hastings zrekonstruowała po raz pierwszy Balet triadyczny, dalsze rekonstrukcje wykonali: Gerhard Bohner w 1977 r. w Berlinie i Debra McCall w 1982 r. w Nowym Jorku.

Przestrzenne projekty kostiumów i swoje doświadczenia tancerza przełożył Schlemmer już w 1923 r. na malarstwo, widoczne między innymi w obrazach: Tancerka (1922), który znajduje się w Pinakothek der Moderne w Monachium, Sala odpoczynku (1925) albo Tancerz (1923), które znajdują się w zbiorach Galerii Narodowej w Stuttgarcie, z ich wertykalnymi i horyzontalnymi kompozycjami, z ruchomym motywem postaci na pierwszym planie, z równoległym do obrazu przedstawieniem figury i perspektywiczną konstrukcją podłogi, zapowiadają choreograficzne idee Schlemmera.

Kolejne wystawienia Baletu triadycznego miały miejsce w ramach tygodnia Bauhausu w Narodowym Teatrze w Weimarze, a następnie w Dreźnie, w 1923 r. Trzy lata później podczas dni muzyki w Donaueschingen odbył się pokaz spektaklu z towarzyszeniem organowej kompozycji Hindemitha. W 1938 r. 9 figur zostało wysłanych do Nowego Jorku na przedstawienie, które nie doszło do skutku, a miało uświetnić wielką wystawę Bauhausu w Muzeum of Modern Art. Jak miało się okazać dużo później – w ten sposób udało się je zachować: w 1960 r. figury zostały odesłane z powrotem do Niemiec i są jedynymi istniejącymi oryginalnym eksponatami.

Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka został założony w Krakowie w 1980 r. z inicjatywy samego artysty jako „żywe archiwum” legendarnego Teatru Cricot 2. W 2014 r. została otwarta nowa siedziba Cricoteki. Jest to największa w Polsce instytucja o charakterze badawczym
i wystawienniczym dedykowana współczesnemu artyście. Historia Teatru Cricot 2 i działalności artystycznej Tadeusza Kantora wciąż pisana jest na nowo. Fundamentalnym pytaniem dla Cricoteki jest pytanie o charakter dorobku artysty i o sposób jego prezentacji w kontekście muzeum. Tadeusz Kantor był artystą radykalnym i bezkompromisowym. Budował swoje dzieło na konfliktach i napięciach – nieustannie prowokując. Chciał, żeby sztuka była „bezużyteczna” i „autonomiczna”. Uznawany za „heretyka awangardy” zostawił po sobie ogromny dorobek, na który składają się manifesty, teksty teoretyczne, rysunki i projekty artysty, a także obiekty oraz kostiumy ze spektakli Cricot 2.

Tadeusz Kantor odwoływał się do twórczości Oskara Schlemmera. Pozostawał pod jego wpływem zwłaszcza w latach 30. i 40. XX w., kiedy kształtował swój artystyczny światopogląd. Interesowały go wówczas bliskie Schlemmerowi zagadnienia związane z ciałem, ruchem, przestrzenią, przemianami postaci ludzkiej, obrazem „człowieka jako odtwórcy zdarzeń cielesnych i duchowych, przechodzących od naiwności do refleksyjności, od naturalności do sztuczności”. Idee te okazały się dla Kantora niezwykle prowokujące również w późniejszym okresie. Poprzez dialog i niejednokrotnie zaprzeczenie wracał do nich na wszystkich etapach swojej twórczości. Te właśnie podobieństwa można było zobaczyć na wystawie SchlemmerǀKantor (Cricoteka, 14.10.2016 – 15.01.2017).

Oskar Schlemmer Balet triadyczny
Występ gościnny Bayerisches Staatsballett, Monachium

20.10. 2017 – godz. 20.00
21.10.2017 – godz. 19.00
Centrum Kongresowe ICE Kraków
ul. Konopnickiej 17

Organizator:
Cricoteka – Instytucja Kultury Województwa Małopolskiego
Dom Norymberski
Współorganizator:
Krakowskie Biuro Festiwalowe, operator Centrum Kongresowego ICE Kraków

Partnerzy:
Ballettstiftung Heinz Bosl
Fundacja Współpracy Polsko-Niemieckiej
Goethe-Institut w Krakowie
Konsulat Generalny Niemiec w Krakowie
 

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Snorri Helgason – trasa koncertowa w Polsce

Muzyka Snorri Helgason’a jest głęboka i intrygująca, a jednocześnie uniwersalna, wysoko stawiając na eksplorację jego osobistych zmagań i emocji. Jako zacięty student historii popu, Snorri trzyma twardą nogę w przeszłości, patrząc jednak zupełnie świeżym spojrzeniem w przyszłość, transmitując tym samym niezwykły strumień ponadczasowych melodii ludowych i starannie skonstruowanych piosenek, które są ponadczasowe.

Inspirująca Islandczyka muzyka pop oraz muzyka ludowa lat ’60 i 70 wraz z jednoczesnym uhonorowaniem osobistych ikon artysty, takich jak Townes Van Zandt czy Harry Nilsson sprawiły, że Snorri nagrał swój debiut „Im Gonna Put My Name On Your Door”, który pozwolił mu skutecznie zaistnieć na islandzkim rynku muzycznym.

Po wielu koncertach na Islandii oraz poza jej granicami, Snorri złożył wizytę w pracowni starego przyjaciela Sindri Már Sigfússons’a (Sin Fang), aby nagrać niektóre utwory, nad którymi w tym czasie pracował. Sesja, zaczęła się od śmiechu, jednakże okazała się niezwykle owocna. Oboje bowiem poświęcili się pracy w studiu aby uchwycić właściwy charakter utworów, które stworzył Snorri, by jednocześnie poddać je interpretacji przez Sindriego. Efektem tej kolaboracji było kolejne wydawnictwo, pt. „Winter Sun”, które jest ambitną, czasami bolesną, acz uczciwą medytacją o dorastaniu, starzeniu się i zmierzaniu się z nieuchronnym.

Trasa koncertowa:
30.09 – Opole – OSF Festival
1.10 – Opole – Secret Gig – OSF Festival
2.10 – Piotrków Trybunalski- House Gig
3.10 – Łódź – Pop n Art
4.10- Warszawa – Chłodna25
5.10 – Kraków – Cafe Szafe
6.10 – Bielsko-Biała – Klubokawiania Aquarium
7.10 – Wrocław – PROZA
8.10 – Poznań – Klubokawiarnia Meskalina, Poznań
 

 

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Młoda Polska Filharmonia – przesłuchania, nabór do orkiestry!

Młoda Polska Filharmonia, jedna z pierwszych prywatnych orkiestr w Polsce, organizuje przesłuchania do tegorocznej edycji programu edukacyjno-stypendialnego, oferując najbardziej uzdolnionej młodzieży ze średnich i wyższych szkół muzycznych udział w warsztatach mistrzowskich, projektach muzycznych i trasach koncertowych oraz stypendia finansowe. To prawdziwa szansa na rozwój i zaistnienie w świecie wielkiej sztuki.

Niezależnie od tego, czy uczysz się w Krakowie, Nowym Sączu, Nowym Targu, Tarnowie czy Wadowicach, możesz zgłosić się na przesłuchania, które odbędą się w Warszawie 30 września i 1 października. Młoda Polska Filharmonia, na czele której stoi Adam Klocek, dyrektor artystyczny Filharmonii Kaliskiej oraz Filharmonii Częstochowskiej i zdobywca Nagrody Grammy w 2014 roku za płytę „Night in Calisia”, poszukuje kandydatów do orkiestry w następujących klasach instrumentów: skrzypce, altówka, wiolonczela, kontrabas, flet, obój, klarnet, fagot, waltornia i trąbka.

Młoda Polska Filharmonia zaprasza na przesłuchania uczniów szkół muzycznych II stopnia oraz studentów I roku studiów licencjackich akademii muzycznych w roku szkolnym/akademickim 2017/2018. Zgłoszenia są przyjmowane do 21 września 2017.

Komisja w składzie: prof. Włodzimierz Promiński, prof. Piotr Reichert, Krzysztof Specjał, Piotr Lis oraz Adam Klocek – dyrektor artystyczny orkiestry, dokona oceny i wyboru laureatów na podstawie 10-minutowego repertuaru solowego oraz wybranego fragmentu orkiestrowego.

  • Wszystkie niezbędne informacje, formularze i nuty z repertuarem do przesłuchań znajdują się na stronie Młodej Polskiej Filharmonii pod adresem: www.mpf.zwierciadlo.pl.

Laureaci przesłuchań wezmą udział w okresie 2-15 listopada 2017 roku w zgrupowaniu warsztatowym oraz w trasie koncertowej obejmującej najbardziej prestiżowe audytoria w Polsce. Otrzymają także stypendia finansowe.
Młoda Polska Filharmonia jest orkiestrą złożoną z utalentowanych młodych muzyków, którzy pod batutą wybitnego dyrygenta Adama Klocka i we współpracy z najlepszymi pedagogami i solistami orkiestr z całego świata mają możliwość doskonalenia swoich umiejętności warsztatowych, a także sprawdzenia się jako członkowie profesjonalnego zespołu orkiestrowego podczas tras koncertowych.

Młoda Polska Filharmonia to kontynuacja trwającego nieprzerwanie od 2001 roku całkowicie prywatnego programu wsparcia najbardziej utalentowanych młodych muzyków w Polsce, dzięki któremu udało się do tej pory pomóc 450 uczniom i studentom. Dla uczestników tego projektu, zwłaszcza pochodzących z lokalnych ośrodków, oddalonych od wielkich centrów muzycznych, to niepowtarzalna okazja, żeby rozpocząć karierę pod okiem wybitnych artystów z Polski i zagranicy. Orkiestra regularnie odbywa tournée koncertowe – letnie i jesienne.

Dotychczas młodzi muzycy mieli możliwość wspólnej pracy z koncertmistrzami najsłynniejszych międzynarodowych orkiestr. Wśród nich byli m.in. Dmitrij Vassiliev – Moscow Soloists, Edicson Ruiz – Berliner Philharmoniker, Dudu Carmel, Eyal Ein-Habar i Yigal Meltzer – Israel Philharmonic Orchestra, Rafał Zambrzycki-Payne – koncertmistrz Ensemble Modern, Emanuel Salvador – Orquestra do Norte Portugal, Sonig Tchakerian z Accademia Nazionale di Santa Cecilia w Rzymie oraz Jan Mráček, najmłodszy solista w historii Orkiestry Symfonicznej Czeskiego Radia.

Stałym elementem programu Młodej Polskiej Filharmonii są trasy koncertowe. Orkiestra prezentuje się w najlepszych salach koncertowych oraz w popularnych miejscach występów plenerowych, gromadząc rzesze entuzjastycznie reagującej publiczności. Wykonuje klasyczny repertuar, ale sięga też po aranżacje utworów reprezentujących jazz, pop-rock czy muzykę filmową. Występowali z nią artyści tej klasy, co Kayah, Gaba Kulka, Dorota Miśkiewicz czy Marek Napiórkowski. Młoda Polska Filharmonia ma również w swojej historii współpracę z Grzegorzem Turnauem, zespołem Zakopower, Michałem Dąbrówką, Pawłem Dobrowolskim, Robertem Kubiszynem, Patrykiem Stachurą i kwintetem Vołosi. Ostatni projekt, realizowany z Radzimirem Dębskim w sierpniu b.r., to warszawski koncert Hip-Hop&Jazz History Orchestrated By Jimek.

W trakcie ostatnich 10 tras koncertowych odbyło się 48 koncertów, które łącznie obejrzało ponad 50 tysięcy osób. W 2015 roku orkiestra dwukrotnie zaprezentowała się podczas VI Festiwalu Muzycznego MISA 2015 w Szanghaju. Wystąpiła także przed publicznością 49. Bydgoskiego Festiwalu Muzycznego, Międzynarodowego Festiwalu „Wszystkie Strony Świata”, Międzynarodowego Festiwalu „Bursztynowy Szlak”, IX Festiwalu Wiolinistycznego im. Bronisława Hubermana oraz Festiwalu Filmu i Sztuki „Dwa Brzegi” i Festiwalu Młodych Talentów Kiepuriada w ramach 47. Festiwalu im. J. Kiepury oraz podczas 53. Festiwalu Muzycznego w Łańcucie.

HARMONOGRAM PROJEKTU

21 września 2017 r.
Ostateczny termin przesłania formularzy zgłoszeniowych

25 września 2017 r.
Ogłoszenie listy osób zakwalifikowanych wraz ze szczegółowym harmonogramem przesłuchań

30 września i 1 października 2017 r.
Przesłuchania w Warszawie: Zespół Szkół Muzycznych I stopnia im. Stanisława Moniuszki, ul. Kawęczyńska 23/25

9 października 2017 r.
Ogłoszenie listy osób zaproszonych do orkiestry Młoda Polska Filharmonia na stronie www.mpf.zwierciadlo.pl

2-10 listopada 2017 r.
Zgrupowanie orkiestry Młoda Polska Filharmonia w Konstancinie-Jeziornej k. Warszawy

11-15 listopada 2017
Wyjazd w tournée bezpośrednio po zakończeniu zgrupowania orkiestrowego

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Oren Ambarchi na Festiwalu Sacrum Profanum

Australijski kompozytor oraz multiinstrumentalista Oren Ambarchi wystąpi dwukrotnie na nadchodzącej edycji Sacrum Profanum. Publiczność w Krakowie usłyszy go podczas koncertów „Drone” (28 września) i „Rumuński Spektralizm” (30 września). Wspólnie z Łukaszem Komłą z portalu NowaMuzyka.pl i bloga Płyty (nie)słuchane prezentujemy sylwetkę artysty.

Zwykło się mówić o Mozarcie jako cudownym dziecku epoki baroku. Gdyby próbować przenieść ten kulturowy slogan w dzisiejsze czasy to z całą pewnością takim wyjątkowym dzieckiem jest Oren Ambarchi – australijski kompozytor oraz multiinstrumentalista, najbardziej przywiązany do gitary i perkusji.

Urodził się w 1969 r. w Sydney, w rodzinie o iracko-żydowskich korzeniach. Zaczął występować już jako siedemnastoletni perkusista. W trakcie jednej z prób odkrył dla siebie także walory brzmieniowe gitary elektrycznej. Po prostu uderzał w jej struny pałeczkami i dłońmi, czyniąc z niej integralny instrument perkusyjny. Jak sam podkreśla, cieszy się, że nie jest wykształconym muzykiem, przez to nie jest obarczony jakimikolwiek schematami. W dużym stopniu ukształtowała go muzyka rockowa, której dużo słuchał w młodości, ale później nastąpiło spotkanie Ambarchiego z elektroniką, minimalizmem i wieloma innymi awangardowymi formami muzycznymi. W tamtym czasie fascynowała go szczególnie twórczość Mortona Feldmana i Alvina Luciera.

Pierwsze noise’owe kroki Australijczyk stawiał wraz z Robbie’em Avenaim w projekcie Phlegm. Z tym artystą współorganizował także przez dziesięć lat festiwal What Is Music. Ambarchi nigdy nie podążał jedną ścieżką, zawsze angażował się w rozmaite przedsięwzięcia, co konsekwentnie czyni do dziś. Bardzo szybko zainteresowała się nim brytyjska wytwórnia Touch, która w 1999 r. opublikowała jego album „Insulation”, a w późniejszych latach także kilka następnych. Właściwie od tamtej pory artysta jest cały czas związany z tą słynną oficyną. Wtedy też zaczął nagrywać z Christianem Fenneszem, Peterem Rehbergiem (założyciel Editions Mego), Keithem Rowe’em i Paulem Goughem (ich płyta nosi tytuł „Afternoon Tea”, 2000 r.). Pierwszy znaczący solowy sukces w karierze Australijczyka nadszedł w 2003 r., w postaci prestiżowej nagrody Prix Ars Electronica za wydawnictwo „Triste”. Rok później nastąpił kolejny ważny moment w życiu Ambarchiego, tj. rozpoczęcie współpracy z amerykańską grupą metalową Sunn 0))), która rozciągnęła się na kolejna lata.

Patrząc na dokonania Ambarchiego z perspektywy jego trzydziestoletniej aktywności na scenie (regularnie występuje od 1986 r.), trudno jest wymienić muzyków, z którymi nagrywał, koncertował i gościnie wspomagał w studiu. Za to na pewno należy wspomnieć Johana Berthlinga (wybitny basista m.in. Fire! Orchestra i Angles). Ich pierwszy wspólny materiał to „My Days Are Darker Than Your Nights”. W 2015 r., po dwunastu latach przerwy, muzycy opublikowali swój drugi longplay zatytułowany „Tongue Tied”. Elektryzująca współpraca Orena Ambarchiego z artystami: Otomo Yoshihide, Keiji Haino, Jimem O’Rourke, Toshimaru Nakamurą, Phillem Niblockiem, Merzbowem, Richardem Pinhasem, Thomasem Brinkmannem, Robinem Foxem, Jamesem Rushfordem, Joe Talią i wieloma innymi, stała się bardzo ważnym rozdziałem w historii współczesnej muzyki eksperymentalnej i improwizowanej.

Doskonałym podsumowaniem i zarazem nowym rozdziałem w rozległym akwenie poszukiwań Australijczyka jest solowe wydawnictwo „Hubris” z 2016 r., na którym zaproszeni artyści z różnych galaktyk stylistycznych (m.in. Arto Lindsay, Jim O’Rourke, Ricardo Villalobos, Keith Fullerton Whitman, Will Guthrie) stworzyli z Ambarchim psychodeliczno-krautrockową orkiestrę. Wchodzącą w głąb pojęcia czasu, przestrzeni, dyscypliny w rytmie, a tym samym zamieniając przyjęte prawidłowości w nieustający ruch, wzrastanie i czasoprzestrzenną koegzystencję.

  • Autorem tekstu jest Łukasz Komła, dziennikarz NowaMuzyka.pl, który prowadzi też strony Polyphonia i bloga Płyty (nie)słuchane.

Sacrum Profanum – wejdź do strefy dyskomfortu!
Kraków, 26 września-1 października 2017

Więcej o festiwalu: 

 

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

NON-FICTION – festiwal … reportażu!

W dniach 25-27 sierpnia w Krakowie odbędzie się druga edycja festiwalu reportażu NON-FICTION. Znamy już cały program wydarzenia, którego tematem jest w tym roku ZMIANA. Gośćmi festiwalu będą m.in. Artur Domosławski, Justyna Kopińska, Paweł Smoleński, Paweł P. Reszka, Dionisios Sturis czy Aleksandra Lipczak. Krakowskie Biuro Festiwalowe – operator programu Kraków Miasto Literatury UNESCO będzie współorganizatorem drugiej edycji festiwalu.

Każdy z autorów w jakiś sposób pisze o zmianach lub wręcz je kreuje. Tak różnorodne grono pozwoli nam wspólnie zastanowić się nad wieloma aspektami „zmiany”: społecznym, politycznym, ekonomicznym, technologicznym, globalnym czy lokalnym – mówi Szymon Pasaj ze stowarzyszenia Re-prezentacje, organizatora festiwalu. – „Zmiana” jako temat festiwalu ma bardzo szeroki zakres znaczeniowy – od zmian globalnych, pędzącej rewolucji technologicznej i wielkich ruchów społecznych po lokalne, pojedyncze historie, których nie wyobrazilibyśmy sobie jeszcze 5 lat temu – dodaje.

W sekcji związanej z reportażem radiowym w ramach cyklu „Mistrzowie NON-FICTION” warto zwrócić uwagę na spotkanie z nestorem polskiego reportażu, Andrzejem Mularczykiem. To pisarz, reporter, scenarzysta filmowy, radiowiec, prawdziwa skarbnica wiedzy reporterskiej (rocznik 1930). Całe bogate życie autora to nieustanna zmiana; festiwal będzie niepowtarzalną okazją, by zobaczyć pana Andrzeja na żywo w Krakowie. Prócz tego spotkamy się z Jolantą Krysowatą (reportaż radiowy „Osieroceni” oraz literacki „Skrzydło Anioła” poświęcone tajnemu ośrodkowi dla koreańskich ofiar wojny) i Katarzyną Michalak („Niebieski płaszcz”, niesamowita historia nagrodzona Prix Italia).

Na festiwalu pojawią się także Magdalena Chodownik i Marcin Zaborowski ze świetną wystawą „Never Again”. Za pomocą podwójnej ekspozycji (nakładania na siebie 2 zdjęć), fotografowie z jednej strony przywołują wydarzenia z przeszłości, po których świat krzyczał „Nigdy więcej”, z drugiej – odnoszą się do aktualnych wydarzeń o podobnym charakterze, które mają miejsce po raz kolejny.

Klamrami spinającymi tegoroczny program będą dwie dyskusje. Na otwarcie festiwalu: „Europa – 2017 i dalej”. O dynamicznych zmianach zachodzących w europejskich społeczeństwach porozmawiają Aleksandra Lipczak („Ludzie z Placu Słońca”), Margot Sputo (projekt „Kto Gdzie”) i Dionisios Sturis („Nowe życie. Jak Polacy pomogli uchodźcom z Grecji”). Na zakończenie zaś – „Reportaż. Czas na zmiany?” Dyskusja nad zmianami w polskim i światowym reportażu.

Tegoroczna edycja festiwalu odbędzie się w kilku lokalizacjach: sercem będzie kompleks przy ul. Dolnych Młynów, ale spotkania będą odbywać się także w Pauzie in Garden oraz Kawiarni Literackiej.

Festiwal NON-FICTION jest pierwszym w Polsce wydarzeniem dedykowanym w całości reportażowi. Udział w festiwalu jest bezpłatny.

Więcej informacji:

Festiwal reportażu NON-FICTION -25–27.08.2017 Dolne Młyny, Pauza In Garden, Kawiarnia Literacka

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

HOLEVIATERS – premiera klipu „Będę święta”

Zespół HOLEVIATERS prezentuje swój najnowszy klip „Będę święta”. W zalewie łomotu, hard roku, etno worldmuziku, progresywnego popu i depresyjnego jazzu … dobrze słucha się klasyki.  Nie mam nic przeciw, wspomnianym wcześniej nurtom muzycznym ale czasem dobrze posłuchać starej swingowo – jazzowej muzyki, doprawionej szczyptą galicyjskich dźwięków i klimatów oraz dużą dawką humoru.   

Zapraszamy do oglądania … i „przymrużania oka”:

HOLEVIATERS – polski zespół, charakteryzujący się niecodziennym połączeniem szeroko pojętej muzyki folk z brzmieniem swingowych standardów, ballad jazzowych. Repertuar zespołu oparty jest na utworach muzyki Łuku Karpat zaaranżowanych na styl rozkwitającego w latach 30-40 swingu i jazzu. Otwartość na poszukiwania inspiracji kieruje grupę w zaskakujące kojarzenie utworów z odmiennych sobie gatunków. Doszukując się podobieństw w harmonii, linii melodycznej sprytnie spajają ze sobą tradycyjną muzykę ludową ze znanymi amerykańskimi kompozycjami jazzowymi . Niebywały warsztat gry instrumentalnej połączony z charyzmatycznym, żywiołowym folklorem daje poczucie ciągłej tanecznej euforii. Poprzez muzykę i wizerunek lansowany na złotą epokę tych gatunków, grupa zabiera w podróż do przeszłości wszystkich pasjonatów dalekich wypraw. Założycielami grupy HOLEVIATERS są Anna Malacina – Karpiel (wokalistka zespołu) oraz Krzysztof Czech (skrzypek). Grupa powstała w 2013r.

skład:
Anna Malacina – Karpiel – wokal
Zbigniew Bałdys – gitara
Krzysztof Czech – skrzypce
Bartłomiej Stuchlik – kontrabas
Janusz Korczyk – akordeon
Lukasz Walczak – perkusja

Muzyka Zaklęta w Drewnie – 2017

W roku 2017 odbędzie się 11. edycja Festiwalu Muzyka Zaklęta w Drewnie. Inauguracja Festiwalu będzie miała miejsce w amfiteatrze w Nadwiślańskim Parku Etnograficznym w Wygiełzowie w dniu 11 czerwca. O godzinie 17.00 wystąpi Sokół Orkestar, a oprawę taneczną zapewni Zespół Tańców i Pieśni Bałkańskich IGLIKA!

Przez kolejne niedziele, aż do 27 sierpnia przemierzymy Małopolskę wzdłuż i wszerz, by poznać unikatowe drewniane obiekty regionu. Oprócz skansenu w Wygiełzowie odwiedzimy także gotyckie kościoły i łemkowskie cerkwie. Będziemy wsłuchiwać się w muzykę różnych epok, zaprezentowane zostaną różne gatunki i sposoby wykonania. Przejdziemy od bałkańskich energetycznych rytmów, poprzez poezję śpiewaną, brzmienia etniczne, muzykę klasyczną oraz chóralną. Znów pomieszają się różne języki: polski, łemkowski, ukraiński, angielski. Dzięki współpracy z Filharmonią Łódzką im. Artura Rubinsteina posłuchamy zespołu wokalnego związanego z Festiwalem Kolory Polski!

W tym roku po raz pierwszy będzie miało miejsce wydarzenie dedykowane dzieciom! Baśniowa Kapela zaprezentuje spektakl muzyczny specjalnie dla najmłodszych. Jeden z koncertów będzie miał charakter edukacyjny. Wybitni muzycy młodego pokolenia opowiedzą o instrumentach takich jak fortepian i wiolonczela. A wszystko to w niezwykłej scenerii Szlaku Architektury Drewnianej.

  • Festiwal realizowany jest przez Małopolską Organizację Turystyczną w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 Poddziałanie 6.1.2 Organizacja wydarzeń kulturalnych

Festiwal Miłosza – zacznij od swoich ulic!

Język to nasza jedyna maszyna. Nie ma innego sposobu myślenia i poznawania rzeczywistości niż poprzez język – mówił wczoraj na otwarciu Festiwalu Miłosza syn noblisty, Anthony Miłosz. Tegoroczna, szósta już edycja imprezy, upływać będzie pod hasłem „Zaczynając od moich ulic”. Ten tytuł jednego ze zbiorów esejów Miłosza posłużył organizatorom festiwalu: Miastu Kraków, Krakowskiemu Biuru Festiwalowemu oraz Fundacji Miasto Literatury, jako pretekst do przyjrzenia się kondycji współczesnego człowieka. Zaczynamy!

„Żyjemy w czasach narcystycznych, w których często nie ma miejsca na bycie indywidualnym, oryginalnym, czy po prostu na bycie sobą” – mówił na wczorajszej konferencji prasowej dyrektor artystyczny festiwalu, Krzysztof Siwczyk. „W tej edycji festiwalu nawołujemy właśnie do odzyskania intymności i indywidualizmu. A któż może pomóc nam to zrobić, jeśli nie poeci?”

Goście tegorocznej edycji festiwalu przyjechali z trzech kontynentów. Zza oceanu przyleciał Robert Pinsky – nominowany do nagrody Pulitzera tłumacz utworów Miłosza, który na wczorajszej konferencji prasowej odczytał wiersz noblisty „Zaklęcie”. Z Republiki Południowej Afryki przyjechała Antjie Krog – w swojej twórczości głośno sprzeciwiająca się polityce apartheidu. Europę reprezentują zaś: buntownicza Linn Hansen ze Szwecji, Evelyn Schlag – austriacka poetka, która w swojej twórczości podejmuje tematy takie jak nazizm, samobójcze śmierci czy bezdzietność. Na festiwalu pojawią się też sąsiedzi Polski: Niemiec – Joachim Sartorius i Czech – Petr Hruška.

„Poeci ci, mimo swego wybitnego dorobku, nie są znani większości Polaków. Dlatego organizatorzy festiwalu, przy współpracy z pięcioma wydawnictwami, zdecydowali się na przetłumaczenie i wydanie zbiorów ich wierszy. – Mam nadzieję, że te tomiki przyniosą polszczyźnie jakąś nową wartość i indywidualność, o które tak bardzo chcemy w tej edycji festiwalu walczyć” – mówił wczoraj Krzysztof Siwczyk. Okazją do refleksji nad indywidualnością będą też dwie debaty: „Czy możliwe są jeszcze języki intymne?” w której udział wezmą Dorota Kozicka, Zbigniew Libera i Zbigniew Mikołejko oraz „Pojedynczość w epoce narcyzmu” z udziałem Przemysława Czaplińskiego i Romy Sendyki.

Jednak Festiwal Miłosza to nie tylko literatura, ale też muzyka. Na festiwalu swoja premierę będzie miała płyta „Wojaczek” zespołu Julia i Nieprzyjemni. Twórcy projektu – z których najbardziej znani to Julia Kamińska i Marcin Świetlicki – muzycznie zinterpretowali utwory tragicznie zmarłego poety. A to nie wszystkie festiwalowe atrakcje. W programie znalazły się też: warsztaty krytyki literackiej i translatorskie, slamy poetyckie, wydarzenia dla dzieci i premiera spektaklu „Po wygnaniu”, którego scenariusz powstał w oparciu o teksty noblisty. Podsumowując, jak powiedział wczoraj Anthony Miłosz „Festiwal rozpoczęty. Czas brać się do roboty”.

Więcej informacji na temat Festiwalu:

http://miloszfestival.pl/

Źródło informacji: materiały prasowe organizatora

OFF Miłosz 2017- przekraczamy granice!

Przekraczamy granice po raz drugi! Tak samo, jak w zeszłym roku, tegorocznemu Festiwalowi Miłosza towarzyszy – prężnie rozwijające się – pasmo OFF Miłosz. To platforma ekspresji dla młodych i niezależnych twórców, którzy nie boją się literackich eksperymentów i stawiają na nowe, mniej tradycyjne formy artystyczne, jak poezja performatywna. Zagraniczni goście, dyskusje, performansy, warsztaty i międzynarodowy slam – wszystko to będzie na wyciągnięcie ręki w Krakowie między 8 a 11 czerwca.

Pasmo, już w czwartek o godz. 20.00, otworzą poetyckie performance Weroniki Lewandowskiej i Kristófa Horvátha, którzy z wierszy poetów głównego pasma stworzą nową artystyczną jakość. Literackim tworzywem stanie się nie tylko treść, ale również brzmienie i język poezji.

Podczas OFF Miłosza nie może zabraknąć oczywiście slamu poetyckiego! Współorganizowany przez organizatorów czerwcowy slam w Magazynie Kultury będzie wyjątkowy ze względu na swój międzynarodowy wymiar. Dzięki projektowi „Drop the Mic’ Nordic-Baltic Slam Poetry Network”, Kraków odwiedzi sześcioro młodych slamerów z Danii, Islandii i Estonii. Nie przegapcie unikalnej szansy wystąpienia w tak wyjątkowym gronie – już w piątek, 9 czerwca o godz. 21.00.

Wszystkim, którzy chcieliby dowiedzieć, jak wygląda młoda poezja „od kuchni”, polecamy warsztaty prowadzone przez Boba Hysek (sobota, 8 czerwca, godz. 12.00) oraz dyskusję dotyczącą roli młodej literatury i sytuacji niezależnych poetów z udziałem twórców z krajów nordycko-bałyckich (piątek, 9 czerwca, godz. 18.00).
Razem z OFF Miłoszem, święto literatury celebruje również polsko-amerykański magazyn WIDMA. W piątek o godz. 18.30 warto wpaść do Massolitu na premierę najnowszego, trzeciego numeru, połączoną z czytaniem poezji, a już w sobotę o godz. 16.30 będzie można porozmawiać z redaktorami czasopisma.

W sobotni wieczór, wraz z British Council, zapraszamy na spotkanie z Bridget Minamore – brytyjską poetką, performerką i aktywistką, która zdobywa coraz większą sławę w całej Europie. Tematy tabu łamie zarówno w swojej twórczości – pisze m.in. o rasie czy płci – jak i życiowej postawie: jako aktywista na rzecz kobiet, które doświadczyły przemocy na tle seksualnym.

Zakończenie pasma będzie nie mniej międzynarodowe: podczas niedzielnego Krakowskiego Kiermaszu Książki swoją twórczość zaprezentują pisarze przebywający aktualnie w Krakowie w ramach Rezydencji Wyszehradzkiej w Willi Decjusza oraz rezydentka Krakowa Miasta Literatury UNESCO. Zapraszamy od godz. 14.00!

Więcej informacji:

  

źródło informacji:
Materiały prasowe organizatora | dokładamy wszelkich starań aby szanować prywatność i prawa autorskie. Jeśli jednak nasza publikacja narusza czyjeś prawa, prosimy o informację – treść zostanie bezzwłocznie usunięta.

Martin Bernreuther, Wiosenne Dni z Muzyką Organową – relacja

Kolejny koncert w ramach 8. Wiosennych Dni z Muzyką Organową w Bazylice Jezuitów za nami. Tym razem przy kontuarze organów zasiadł Martin Bernreuther, organista katedry w bawarskim Eichstaett.

Licznie zgromadzona publiczność podziwiała błyskotliwą wirtuozerię gościa z Niemiec oraz dała się prowadzić liryczną narracją muzyczną w utworach R. Schumanna i L. Vierne’a. Nie zabrakło w programie koncertu własnych transkrypcji organowych, autorstwa Martina Bernreuthera. Za tydzień, w niedzielę 21 maja o godzinie 19.00, odbędzie się ostatni koncert w tegorocznym cyklu organowym, w krakowskiej bazylice Jezuitów. Wystąpi Walter D’Arcangelo z Chieti we Włoszech. Wstęp na koncert był wolny.

Wiosenne Dni z Muzyką Organową są organizowane przez Kolegium Jezuitów w Krakowie, a finansowane przez Gminę Miasto Kraków. Słowem o muzyce w kontekście interdyscyplinarności sztuk wprowadza słuchaczy do programu każdorazowo prefekt bazyliki, Jarosław Naliwajko SJ. Opiekę artystyczną sprawuje Marek Stefański z Akademii Muzycznej w Krakowie.

autor relacji: Agnieszka Radwan-Stefańska